Stoppen..... (terugblik 2014)

Afgelopen week niet veel bijzonders gedaan met hardlopen. Wel wat relaxte trainingen gedaan. De diepe liespijn komt na 7km. opzetten dus nog even geduld met echt weer trainen. Daarom een paar keer de racefiets gepakt en vandaag gemountainbiked in Havelte. Het was grotendeels bevroren met ook een aantal grote plassen met wat ijs wat het wel wat spannender maakte. Gelukkig heelhuids terug en nergens last van. 


En dan de terugblik op 2014:

Het jaar 2014 was eigenlijk een heel goed jaar. Met de studie was het aanpoten en hard werken. Ik ben van werk gewisseld(in juni) en verhuisd naar de andere kant van de provincie in oktober. Een nieuwe omgeving, een nieuwe plek, geen vrienden en familie in de buurt dat was wel even wennen.

En met hardlopen? In januari begonnen in de Wilp met de nieuwjaarsloop. Ik was nog herstellende van een 'blessure' maar dat zou een mooi begin zijn van loopjaar 2014. De rest van het jaar maar een paar kleine blessures en verder vooral mooie resultaten!

Nieuwjaars loop de Wilp, 10km. -->  PR 46.45, 2^e prijs

Leekster Lente Loop,  ½ marathon --> PR  1.39.43,  1^e prijs

Assen, 10 km. --> PR 44.11 , 1^e prijs

7 van 7huizen, 7 km. --> PR 30.37,  4^e plek

Strongmanrun Hellendoorn, 21,1km met 33 hindernissen --> 10^e plaats van 1300 dames

Run van Tolbert, 21km. --> PR 1.34.51, 1^e prijs

Boscross Marathon Diever --> debuut 3.56.43, 1^e prijs

Ze zeggen wel eens dat je op het hoogte punt moet stoppen……… dus ik heb besloten dat dit nog niet mijn hoogte punt is ;) .

Op naar 2015!

The week after.....

En toen was het zondag morgen. De trap af gaat eigenlijk best goed met wat steun van de trapleuning. Dus dat valt eigenlijk mee omdat ik gehoord had dat de trap het lastigste is de dag na de marathon. Een veel grotere uitdaging blijkt het om mijn rechterbeen op te tillen. Er zit een dusdanig pijn in de lies dat dit niet lukt. Maar gelukkig kan lopen met een gestrekt been prima en als ik het rechterbeen op een krukje wil hebben dan doet mijn rechterarm dat. Niet handig maar het gaat prima. Wel wordt het ineens duidelijk waar beugels in toiletten en sta-op stoelen voor zijn. Allebei niet aanwezig waardoor vooral opstaan een uitdaging is. 
Een stukje fietsen naar Meppel in de middag gaat prima. Maar ik moet toegeven ik heb meer spierpijn dan ik voor de marathon verwacht had maar minder dan dat ik na het passeren van de Finish verwacht had. 

Op maandag kan ik gelukkig mijn rechterbeen ook weer optillen. Opstaan is nog steeds erg lastig en omdat de spieren erg verzuurd zijn merk ik dat net als op zondag de coördinatie erg slecht is waardoor ik het stuur mis in mijn benen. Zo nu en dan vergeet ik spieren aan te spannen en zak ik door een heup of knie. Wat normaal zo automatisch gaat moet ik ineens bij nadenken. Voor mijn werk is dit best waardevolle informatie. Want ik zie regelmatig mensen met niet meewerkende ledematen en nu ervaar ik hoe dat is, best vermoeiend. 
Vandaag twee keer naar Meppel op de fiets. Een keer in de ochtend en in de avond, lekker rustig en het gaat prima.

Vanaf twee kanten is me dringend geadviseerd om rustig aan te doen. Dat het niet alleen een marathon lopen is, maar de weken erna belangrijk zijn om zonder blessures weer verder te kunnen. Vasthoudend daaraan op dinsdag weer een rondje gefietst op de gewone fiets. Per uur lijken de spieren te herstellen.

Op woensdag moet er weer gewerkt worden en daardoor moet ik vaker van een stoel opstaan, gaan zitten en rond wandelen. Dat is te merken want het herstel lijkt stil te staan. Mmm nog maar een dagje rustig aan. 

Op vrijdag voor het eerst 20 minuutjes gedribbeld. Maar het is nog geen 100%, de diepe liespijn is wel weg in het rechterbeen. Maar de verzuring die de laatste 15 kilometer in de bovenbeen/ heup spieren gezeten heeft speelt nog parten. Geduld............... 

Zaterdag hard wind, hele harde wind. Maar vandaag wil ik mijn racefiets weer eens uit gaan laten. Dus eerst tegen de wind in naar Giethoorn. Daarna met een bochtje terug. Een lage gemiddelde snelheid want het aantal minuten tegen de wind in is een keer zo lang als met de wind mee. De benen voelen oké. Nog niet weer opgeladen maar geen pijn meer. Joepie.

Zondag maar weer eens een echt rondje hardlopen. Nou ja interval training zonder interval tempo. Ach lekker tussen de landerijen door de beentjes strekken. Ik mag niet klagen. De pijntjes vallen mee. Dit nog een week zo rustig vol houden en als die geweest is kunnen we weer eens vooruit gaan kijken!

De eerste marathon,,,,, pittig en zwaar!

En toen was het zover. Met enige spanning naar Diever  voor de eerste marathon. In de hoop dat het parcours door de vele regen niet te zwaar is geworden.

In het begin is het lastig om in het ritme te komen. Ik loop rustiger dan normaal en beland daarom in een drukte met lopers. Ook in het bos kan ik niet echt lekker lopen. Ik zie dat het tempo zakt doordat ik me moet inhouden. Ik wil eigenlijk mijn eigen tempo lopen. Rond de 11km/u, door de single tracks is het lastig om mensen te passeren en moet ik geduld hebben. Na een kilometer of 6 gaat het beter. Er komt meer ruimte en ik kan mijn eigen tempo vinden.

Het parcours valt niet mee. Waar ik al bang voor was is waar. De ondergrond is op een aantal plekken drassig met grote plassen, het grootste gedeelte is onverhard(95%), er zitten een paar mooie klimmetjes in, veel bochtjes, bladeren, boomstronken, zandpaden en single tracks. Maar bovenal is het prachtige natuur en heerlijk om zo door het bos te rennen.

De eerste helft van de marathon gaat eigenlijk best goed. Ik loop nagenoeg alleen en dat is prima. Het is alleen wel goed opletten om te zorgen dat je de route blijft volgen. Het valt wel tegen hoe vermoeid het voelt maar ik mag niet ontevreden zijn. Het gemiddelde is 11,2km/u. Er is wat pijn in beide voeten aan de zijkant maar dat zal wel wegtrekken, niks ernstigs.

Dan halverwege de derde ronde komt er behoorlijke verzuring bij in de heupen, zijkant bovenbenen. Het is alsof ze van beton zijn. Eigenlijk doet het gewoon pijn. Vermoedelijk komt dit door de ondergrond. Je springt soms van links naar rechts, loopt over schuine ondergrond en de enkels zijn al een paar keer iets verzwikt op boomwortels. Het begint echt pittig te worden. Ik had dit ook wel verwacht maar niet na  27km. Normaal is 27km. geen probleem. Misschien toch de spanning, maar ik denk meer dat het komt door het parcours. In de voorbereiding te weinig meters gemaakt op wat drassige wisselende ondergrond met klimmetjes. Even speelt het door het hoofd om na de 3^e ronde te stoppen. Maar dat is mijn eer te na. Ik weet dat als ik dat doe dat ik dan later denk ‘ach waarom heb je niet nog even een uurtje doorgezet’.

Ik ga de laatste ronde in en hoor dat ik als eerste dame loop. Dat is mooi meegenomen maar uitlopen is nu hetgeen wat ik belangrijk vind. Als ik een kilometertje in het bos ben hoor ik iemand hard hijgend van achteren aan komen rennen. Hij verteld dat hij hard moet lopen om bij me te komen en dat hij verder niet aan de wedstrijd mee doet.  Ik vraag waarom hij dan bij me wil komen. Het blijkt dat hij het parcours wil verkennen voor volgend jaar en het wel makkelijk vindt om dan achter iemand te lopen die het ondertussen 'kent'. De man moppert dat het wel zwaar is met de klimmetjes, de natte gedeeltes en de boomwortels. Ik probeer gefocust te blijven. Ik heb het zwaar en geen energie om te kletsen. Zijn gehijg in mijn nek stoort me en haalt mij uit mijn ritme. Dit wil ik eigenlijk niet, maar aan de andere kant is het ergens ook een veilig gevoel dat ik niet alleen ben nu ik toch wel moe word. Gelukkig krijgen we na een dikke kilometer een voorganger in het vizier en gaat hij daar naar toe. Tot we bij een drinkpost komen en hij daar staat te kletsen om vervolgens weer bij me aan te sluiten. Ik wil er iets van zeggen maar heb geen zin in een discussie. Hij gaat gelukkig even ergens staan(sanitaire stop) en ik hoop maar dat hij weg blijft. Jammer genoeg haakt hij weer aan. Ik ben moe, de heupen blijven pijnlijk en er komen nog wat klimmetjes. In het korte vraag ik of hij ergens ander wil gaan lopen omdat hij mijn ritme verstoord. Dit kost zoveel energie dat ik het idee heb dat ik instort. Hier schrik ik van en ik probeer gauw verder te lopen en besluit niet meer te stoppen tot ik over de finish ben. Dan zie ik daar wel weer of ik echt zo moe ben of het gewoon even zwaar had. De man respecteert mijn verzoek en houd afstand. Ik haal nog een voorligger in en de laatste klim zit erop. Nog ongeveer 2 kilometer. Nu rustig uitlopen, geen gekke dingen, niet gaan versnellen gewoon rustig doorgaan.

De Finish komt in zicht en ik kom, zoals geplant, binnen de 4 uur binnen. Ik krijg direct een bosje bloemen omdat ik eerste dame ben op de marathon! Super ik ben er! Eigenlijk gaat het best oké, een voldaan gevoel overheerst.

Nu de spierpijn afwachten. De rechter lies is direct al gevoelig en de bovenbenen verzuurd. Morgen maar kijken of uitfietsen lukt en anders gewoon even rustig aan. 

Gezonde spanning ...

Afgelopen zondag met de loopgroep in Roden meegetraind. Dit ging prima, snelheid is nog voldoende aanwezig. Daarnaast nog wat tips en adviezen gekregen van POV. Dan moet het wel goed gaan komen. 

Dinsdag met de loopgroep meegetraind van AV de Sprinter in Meppel. De planning was lekker op gevoel en niet te hard. Maar ik sloot direct aan bij de voorste groep toen we 3 x een 1000meter net langzamer dan het 10km. tempo moesten lopen. Prima te doen maar het ging niet vanzelf(wat eigenlijk wel de planning was). 

De dagen erna alleen maar gewerkt en geen tijd meer om nog iets te doen wat wel goed uit kwam om te 'rusten'. Er zijn niet echt grote pijntjes. Hoogstens een knie of heup die soms ineens licht gevoelig is of een kuit die wat vol lijkt. Maar na drie dagen rust zal dat allemaal wel meevallen.
Vanavond nog een paar korte stukjes gedribbeld en de benen wat losgemaakt. Het stelde niks voor maar de benen voelden wat stram van de werkdag en het weinige sporten. 

Er is nu een lichte spanning. Veel mensen vinden een marathon toch wel heeeeeeeeeel erg lang en snappen niet dat iemand dat gaat doen. Daarnaast zijn er delen in het parcours onverhard en heeft het de afgelopen twee dagen heel veel geregend dus zal het parcours niet droog zijn, wat het zwaarder maakt.  
Aan de andere kant gingen de lange duurlopen opzich zonder echt grote problemen en heb ik vertrouwen dat het daarom best goed moet komen. 

insteek: eerst 25 km. liefst op gevoel 11km/u. daarna dit vast houden als het goed voelt. Als het te zwaar is kijken wat kan. Als het te licht is misschien stapje erbij.........

We zullen zien. Over 18 uur is hopelijk de finish in zicht en de eerste marathon een feit  ........

Het aftellen kan beginnen...

Net als drie weken geleden weer een hele volle werk en studie week. Waarbij de training ergens tussendoor gelopen worden. Niet ideaal maar soms moet je roeien met de riemen die je hebt. De interval training ging eigenlijk net als vorige keer prima. Het is fijn om te voelen dat dit nog prima gaat ondanks de gelopen duurlopen. 
Met de nek gaat het ook weer wat beter. Enkele collega's hebben me geholpen en ook rustig door bewegen en tijd helpt voor herstel.

Op vrijdag en zaterdag beide dagen opleiding. Waarbij de tweede dag ook veel praktijk aan bod komt. Dit is altijd erg leuk. Alleen was er een 'discussie' over het uitvoeren van een bepaalde techniek. Aangezien ik toen proefpersoon was is de linker heup wel erg goed gemobiliseerd. Zondag morgen was goed te merken dat de armen en de schouders op zaterdag toch meer werk verzet hebben en meer eindstandig belast zijn waardoor er toch een lichte vorm van spierpijn is. Dit zal tijdens het lopen wel oplossen. 

Voor vandaag stond de laatste 'lange' duurloop op het programma. Omdat ik een beetje een idee wou hebben hoe heuvel- en zandachtig het parcours is ben ik naar Diever gegaan om de duurloop daar te lopen. Het eerste gedeelte (20km.) afwisselend over fietspaden en zandpaden. De laatste 8 kilometer over kleinere kronkel zandpaadjes gelopen. Opzich gaat het prima. Ik weet niet precies waar de route langs gaat maar denk dat het gezien de plattegrond een mengeling zal zijn van wat ik vandaag gelopen heb. 
Na een goede 28 kilometer ben ik terug bij de auto met een iets gevoelige voet. Voor de rest is alles prima. 

Het aftellen kan nu wel beginnen, nog 12 dagen. Het gevoel is nu dubbel. Ik vraag me af of er voldoende kilometers gelopen zijn. Ook ben ik iets terughoudend omdat ik denk dat er meer hoogteverschil in het parcours zit dan dat ik nu weet. Aan de andere kant heb ik vertrouwen dat er voldoende basis conditie is om in ieder geval de loop uit te lopen(mits er geen blessure ontstaat). De rest zullen we over twee weken weten. 

Trainen op de rand van je belastbaarheid......

Wanneer train je en wordt je beter en wanneer train je en blijf je op hetzelfde niveau. Het is en blijft een dilemma omdat het moeilijk vast te stellen hoever je hersteld bent. 
Als je te hard traint en te snel weer traint dan werkt dit juist averechts: Het lichaam is nog aan het herstellen en moet alweer een prestatie leveren terwijl het nog niet volledig hersteld is. 
Als je te lang rust hebt voor de volgende training dan ben je voorbij je supercompensatie en blijf je op hetzelfde niveau of neemt de getraindheid af. Liever trainen we zoals de tweede diagram. 
Op de piek volgt de volgende training. Er zijn gemiddelden hoelang het herstel duurt na een duurloop of interval training. Dit is voor een duurloop anders dan voor interval of een krachttraining. Maar ook per persoon is dit anders. En gedurende ons leven zal dit ook veranderen naarmate we ouder worden en de capaciteit om te herstellen af zal nemen. 

Zolang je merkt dat je fris aan de volgende training begint, langzaam de mogelijkheden toenemen en er eigenlijk geen pijntjes zijn is er niks aan de hand. 

Afgelopen week op dinsdag naar Havelte gefiets(10km.) daar hardlopend de natuur door(9km.) daarna weer op de fiets terug(10km.) . Dit was wel een hele afwisselende training. Ik wou graag in gloeiend landschap en mooie natuur lopen en dat ging prima zo. 

Op woensdag stond een interval op het programma. 6 x 4 min. op tempo. Ik verwacht dat mijn tempo afneemt door de duurlopen. Maar wonderbaarlijk genoeg ging het als vanzelf. Het gevoel dat de benen uitgerust zijn terwijl dat volgens mij niet echt zou kunnen. De tempo's gingen rond de 13,5km/u. Ik was helemaal blij en enigszins verbaasd maar probeer dit gevoel vast te houden. 

Vrijdag vroeg in de ochtend schiet/knapt het ineens letterlijk in mijn nek. Nog nooit eerder gehad maar direct wil ook de linkerarm minder goed. Ik heb een afspraak en niet veel tijd om aan de nek te besteden dus proberen met rustige bewegingen de nek soepel genoeg te krijgen om te kunnen autorijden. Dit lukt voldoende. 
Direct vragen collega's waarom je überhaupt een marathon wil gaan lopen, dat dit toch weer duidelijk een teken is van overbelasting. En het klopt. Pijntjes hoeven niet alleen in de benen of voeten te ontstaan. Maar door de trainingen heeft het lichaam het met alle herstelprocessen druk. Dus vermoedelijk train ik nu wel een beetje tegen het randje van overbelasting aan. Conclusie is dat iets mee rust wel goed zou zijn......

Toch besloten om vrijdagmiddag wel de duurloop te doen. Vroeger hielp sporten ook om pijntjes weg te krijgen. Dit keer werkt dat niet echt zo. Het wordt redelijk 'zwaar' omdat de nek en armen niet lekker meebewegen en verstijfd lijken. Vooral als ik na 21km bijna thuis ben en uit ga lopen merk ik dat eigenlijk de benen prima zijn maar ik me vooral irriteer aan de gevoelige bovenrug en het hoofd die niet naar links wil kijken. 

Zaterdag: soms doet een nachtje rust wonderen. Hier jammer genoeg niet. Slecht geslapen doordat draaien pijnlijk is. Mmm zo is extra rust nemen wel lastig. Wederom twijfel om een dagje te rusten of toch maar even de mountainbike te pakken(voor het eerst in een paar weken). Besloten gewoon te proberen, geen lange route maar er wel even uit. En eigenlijk gaat het prima. Iets vaker op de pedalen gestaan om de schokken op te vangen maar toch lekker anderhalf uur gefietst. 

Op zondagochtend een prachtig zonnetje en rustig weer. Dan kriebelt het toch om een uurtje te gaan hardlopen. Voornemens om rustig te doen maak ik niet meer. Gewoon lekker op gevoel. En het gevoel is(als de nekklachten uitgeschakeld wordt) prima. Binnen het uur 12 km. afgelegd en bijna thuis. Het laatste stukje rustig uitgelopen. Lekker!

Door de drukke komende werk/studie week krijgt het lijf dan iets meer rust en kan het goed herstellen voor de laatste lange duurloop volgend weekend. Bijna alles gaat nog volgens plan. Alleen de nekpijn nog even kwijtraken en we zijn er klaar voor. 

Langste duurloop tot nu toe! (een maand voor de marathon)

In het begin van de week een duurloop gedaan en een interval training. Dat ging beide prima. 
Donderdag een dagje rust want vrijdag stond de 2e dertiger op het programma. Ik had besloten om deze via de knooppuntenroute van het fietsen te lopen om zo een leuke, gevarieerde en makkelijk te lopen route te krijgen in een voor mij redelijk onbekend gebied. Nummertjes op papier gezet, schoenen aan, drinken, pleisters, een koekje voor de energie mee en op naar het begin van de knooppuntroute. In totaal was de route 32km. alleen het van en naar de route lopen wist ik niet precies hoe ver dat was. 

Het begin ging prima, het liep vooral door het open en licht gloeiend, langzaam stijgende land. Het voordeel van het volgen van de nummers is dat het redelijk goed aangegeven staat en ik geen naambordjes hoef te zoeken waardoor ik in een vast tempo kan blijven lopen.
Na 12,5km wordt het dan toch even spannend. De weg buigt af maar er lijkt een fietspad rechtdoor te gaan. Ik weet niet goed wat ik moet kiezen want er staan geen bordjes. Ik gok op de weg volgen en na een kilometer kom ik er pas achter dat ik nog goed ga, pfiew. 
Nog geen kilometer later een rotonde. Ik zie dat Havelte 6km. is en dat ik dan rechtsaf moet maar mijn gevoel zegt rechtdoor. Dit keer moet ik bijna ander halve kilometer geduld hebben voor ik weer een bordje tegen komen. Daarna ga ik het bos in langs de hei over smalle schelpen paadjes en langs prachtige natuur. Dit zijn de plekken die ik prachtig vind. Alleen jammer dat het niet meer bij mij thuis om de hoek is. Ik ben nu 18 km onderweg en eigenlijk gaat het prima.
Als ik door loop zie ik golvende fietspaden voor me. Gezien er in Diever een boscross is zullen de paden daar ook wel niet vlak zijn dus dit is een prima oefening. 
Na 6 kilometer verlaat ik het bos alweer om richting Uffelte te lopen gevolgd door Havelte. 
Het tempo zakt wel iets ten opzichte van het begin van de duurloop maar het is minimaal. 
De bovenbeen lijken na 26 kilometer een lichte vorm van verzuring te vertonen. Maar ik bedenk dat ik natuurlijk ook al best een tijd aan het lopen ben. 
Vanaf Havelte is het dan nog 7 kilometer naar huis. Toch verder dan ik dacht!
Na 3uur en 20 minuten is dan bijna 37kilometer afgelegd! Lekker die zit erin. 

http://connect.garmin.com/modern/activity/632766848

Op zaterdag is er inderdaad lichte verzuring in de bovenbenen. Ik besluit vandaag alleen functioneel te fietsen even heen en weer Meppel(12km.) en Havelte(15 km). 

Op zondag wil ik even mountainbiken. Maar aangezien de regen maar naar beneden blijft vallen en ik geen zin heb in blubber op mezelf, mijn fiets en zwaar trappen besluit ik een uurtje te gaan hardlopen. Aangezien het weggetje dat ik bedacht had waarschijnlijk een inrit is moet ik even 3 kilometer omlopen. Na 13 kilometer, nat maar voldaan thuis. Het ging best oké.  Het rechterbovenbeen is nog wat zwaar. Voor de rest geen probleem. En de fiets is nog schoon!

Tja het begint erop te lijken. De langste training voor Diever zit erin. Nu fit blijven en over een maand kan het dan zo maar zijn dat ik mijn eerste marathon gehad heb!

Rondje Giethoorn

Deze week vooral erg druk met studie en werk(>50uur). Maar tussendoor of soms in de avond toch nog wel kunnen lopen en natuurlijk de zwemtraining. Dat is nog wel even wennen maar dat gaat vast ook steeds makkelijker. 

Op dinsdag, woensdag en donderdag leek ik ineens heel vermoeid en daarom woensdag en donderdag puur alleen de verplichte werk en studie gedaan en verder niet(daar was overigens ook geen tijd voor). Dit was vrijdag te merken. Na een licht frustrerende studiedag ging het lopen als op wolkjes. Heel gemakkelijk en simpel, het leek als volledig uitgerust. Tja eigenlijk heb ik dat vaker ervaren maar meestal wil ik graag eerder weer lopen dan na twee 'rust' dagen. 
Daarom ook zaterdagavond na terugkomst van een studiedag nog even een interval training.

Vorige week was de planning om eens naar Giethoorn te lopen. Dit mislukte door een verkeerde afslag te nemen. Maar vandaag ging het beter. En wat is dat een leuk dorp. Tenminste als je van boerderijtjes, water, smalle paadjes en bruggetjes houdt. Het was zondagmorgen en ik ben eigenlijk niemand tegen gekomen. Dat zal in de zomer wel anders zijn. De bruggetjes zagen er wat glibberig uit, maar met enig beleid kon ik blijven hardlopen. Ik kon merken dat nu het lichaam niet echt uitgerust was. Het ging dan ook niet geheel vanzelf. Maar dat is niet erg, over twee dagen zal dat ook weer bijgetrokken zijn.

Volgende week maar weer eens richting Havelte.

Back on track, via spierpijn en herstel naar een lange duurloop.

Maandag een interval training gedaan, ging prima niet veel bijzonders.

Dinsdag voor het eerst naar de triatlon groep voor een zwemtraining. Ik val met mijn neus in de boter want er staat een kilometer zwemtest op het programma. Wel mooi als 0-meting natuurlijk. Ik merk dat ik binnen vijf minuten al last heb van mijn verhuis armen en benen. Misschien was de training vandaag toch nog niet zo'n goed idee! Maar uiteindelijk na een goede 22 minuten binnen. Ach voor iemand die al maanden niet gezwommen heeft is het wel oké. Er is in ieder geval nog wel wat werk aan de winkel!

Woensdag afgesproken met een collega om te gaan mountainbiken in Havelte. Binnen 10 minuten laten de verhuisbenen weer van zich spreken en ik merk dat binnen het uur de energie op is. Misschien was dit achteraf gezien niet zo'n goed idee. Het lichaam lijkt toch nog niet voldoende hersteld van het klussen. Dat klussen wordt overigens steeds minder aangezien het grootste gedeelte klaar is. Alleen nog wat lampen ophangen. Maar dat gaat erg lastig omdat de armen te snel verzuurd zijn om een lamp op te hangen.
Aangezien er donderdag de hele dag gewerkt word, heb ik dan een dagje sport rust. Eens kijken of de verzuring dan uit de ledematen wegtrekken.

Vrijdag een interval gedaan 4x8 minuten op tempo en 4 minuten in een normaal duurloop tempo. Dit gaat redelijk. Ik merk dat ik moeite heb om een duidelijk verschil te maken tussen de tempo's. De versnelling is rond de 13km/u. het rustige gedeelte rond de 11km/u. Uiteindelijk een mooie 16km. gelopen.

Zaterdag staat de mountainbike route in Havelte op het programma. Dit keer de weekend route, die is 7 km. langer dan de doordeweekse ronde. Die 7km. zijn veel klein heuveltjes korte bochten en hele kleine steile stukjes omhoog en naar beneden. Het is afwisselend maar fietst niet echt snel. Mede ook omdat door de vele gevallen bladeren het pad amper zichtbaar is. Na een kleine 2 uur moe en voldaan weer thuis.

Zondag 2-11: voor vandaag staat er een duurloop op het programma. Ik neem mij voor dat 24km. mooi zou zijn. Middels de fietsknooppunten en wat vrije stukken heb ik een route van 24km. die onder anderen langs Giethoorn gaat. 
Na 5 km. vraag ik me af hoe ik dit nog 20km. vol moet gaan houden. Het loopt gewoon nog niet echt. Maar na 10km. vraag ik me af of ik de route ook 5km. kan verlengen omdat het zo makkelijk loopt. Ik besluit om eerst maar verder te lopen tot ik de 'vrij stukken', waar ik geen bewegwijzering heb, voorbij ben voordat ik de route aan ga passen. Dit is een goede keuze want een aantal kilometers verderop twijfel ik of ik het water over moet of rechtsaf. Ik kies de verkeerde afslag en kom in Wanneperveen(blijkt achteraf). Ik probeer via de bordjes weer richting Giethoorn te komen maar heb geen idee of ik nu de route juist vergroot of verklein. De omgeving is prachtig, over fietspaden langs het water en de weilanden waar ganzen en reeën aan het grazen zijn. Ik heb weinig last van ongemakken. Vermoedelijk een blaar onder de linker voet maar die is al een aantal kilometers aanwezig en als ik er niet op let gaat het prima. 
Als ik bij een bord kom met knooppunten zie ik dat ik waarschijnlijk de route iets korter heb gemaakt. Het voelt allemaal nog prima dus ik besluit dat ik wel wat extra's kan doen. Ik ga richting Steenwijk. Omdat er een afsluiting is moet ik tot aan Steenwijk door om vervolgens weer richting Nijeveen te lopen. Eigenlijk is dit een saai lang recht stuk pal tegen de zon en de wind in. En die wind is aardig aanwezig. Ondertussen is mijn water op. Ik had ook rekening gehouden met 24km. maar die ben ik al gepasseerd. Ondanks dat ik nog 6 km. moet, geniet ik er eigenlijk al van dat we de 30km. vandaag weer gaan passeren. 
Zou het misschien dan toch iets gaan worden in december in Diever?

Studie, verhuizing, werk ....... sport!

Tja soms is het zo druk dat ik zelfs iets minder ga sporten om alles bol te werken. Na Tolbert was ik toch wel wat moe. Daarnaast moest ik veel studeren en was ik bezig met het regelen van een hypotheek. Natuurlijk is sport belangrijk voor de ontspanning maar als je 's morgen om 6.45uur in de auto zit en om 21.45uur weer thuis komt en de volgende dag hetzelfde is ga ik niet meer sporten. Dan is bed eerst aan de beurt. 

Niet dat er afgelopen weken niks gedaan is; met de groep op de baan een snelle 3 km. gelopen, gezamenlijk een duurloop en zelf tussendoor nog gelopen en gemountainbiked.

Toen kwam het moment dat ik met de studie even adem kreeg en ik drie dagen later hoorde dat de hypotheek rond is en de koop door gaat. Ik was al aan het inpakken maar nu had ik nog maar drie dagen voor ik de sleutel kreeg dus moest ik wel even doorwerken. En dan gaat het 'mis'. Bij het voelen of de doos te zwaar is, heb ik mijn rug verdraaid en daardoor de laatste woensdagavond training bij de loopgroep niet lekker kunnen lopen. En natuurlijk de rest van de week last. Met een klusweekend voor de boeg was dat niet praktisch. 

Maar de dag na de sleutel overdracht moest het zo wezen. De muren geverfd, laminaat gelegd en er werden meubels van het ene naar het andere huis gebracht door de familie. Want tja het gewone werk gaat door. En ik kan zeggen, dat verhuizen en klussen is toch iets wat ik niet gewend ben. Om 17.00uur uitgeblust op de bank met de ogen bijna dicht. Tussendoor gewerkt en dan als er nog tijd in de avond was wat kleine dingen geklust.

Dan na een halve week, is het klussen al een heel eind. Dan kan ik weer tijd maken voor een rondje. Het eerste rondje bij Nijeveen gaat vooral over fietspaden maar wel langs 80km. wegen. Ondanks het vochtige weer krijg ik direct een enorme boost van het lopen en loop ik dan ook gemiddeld 12 km/u.

Twee dagen later tijdens de tweede 10km.(interval) in een andere richting regent en waait het. Het weer wordt niet beter en de omgeving evenmin. Ik vraag me af of ze hier ook bos, zandpaden of fietspaden door de natuur hebben in plaats van landwegen met grastegels en langs scheurende auto's. Tja over een half jaar lach ik waarschijnlijk om dit bericht omdat ik de omgeving dan beter ken.

Ik besluit om de dag erna(vandaag) maar weer eens een twintiger te lopen. Via runnermaps een route uitgestippeld onder de A32 door richting Havelte en dan weer terug en op een andere plek onder de A32 door. Het eerste gedeelte gaat bijna volgens plan. Dan ben ik in het bos en op de hei bij Havelte. Maar daar zijn heeeeeeeel veeeeeel grote zandpaden! (Hoezo geen bos, hei en zandpaden!) Ik zie door alle paden het bos bijna niet meer en ga verkeerd. Tja zoals ik eigenlijk ook wel wist staan niet alle paden op de kaart! 

Op gevoel probeer ik de weg te vinden maar dat gaat niet echt goed. Ik sta om de 3 minuten stil om te kijken of ik een vorm van het pad kan vinden op de kaart die op de telefoon staat. Aangezien ik niemand tegen kom en ondertussen niet weet of ik al veel te ver ben gelopen ga ik toch maar even op de GPSkaart van het horloge kijken. Ik bepaal welke richting ik op wil gaan lopen en kom uiteindelijk weer in de bewoonde wereld. Vermoedelijk heb ik de route afgesneden. Ik kom weer op zandpaden en ineens doemt een grote menigte mensen langs de kant van de weg op midden in de landerijen. Er is en slipjacht en ze wachten tot de ruiters langskomen. Ik blijk inderdaad goed te lopen en hoef alleen nog maar rechtdoor.

De voet is wel wat gevoelig geworden van de scheve wegen, het drassige of soms juist harde ongelijke zand. Maar uiteindelijk fijn om weer eens wat kilometers te hebben gelopen!

En de verhuizing ... tja er moet nog van alles gebeuren maar het is prima leefbaar nu!

Wat is vorm?

De laatste twee weken niet echt bijzonder getraind. Met loopgenoten een trialroute gedaan en daarnaast de gewone  trainingen zoals altijd. Vorige week woensdag overigens wel een snelle training gedaan. Het is fijn om te voelen dat dat gewoon lukt.

Na enig overleg besloten om 27 september mee te lopen met de run van Tolbert voor Kika. Gewoon even lekker lopen, niet te gek hard, het was ook best warm en waarschijnlijk was er ook niet echt een goede vorm(alle smoesjes werden voor de loop weer uit de kast gehaald waardoor het vandaag niks zou gaan worden). 
Het was een redelijk kleine wedstrijd waarbij de 7, 14 en 21 km. tegelijk starten. Ondanks dat je weet dat je niet mee hoeft met de lopers die de 7 km. lopen ging ik veel te hard van start. Hierdoor was ik 1e dame en dat liep op zich wel leuk het was alleen wel vermoeiend. De route ging door Tolbert over wegen, grasvelden, fietspaden en grindpaadjes. Erg divers en best veel bochten. De snelheid de eerst 6 km lag boven de 13,5km./u wat natuurlijk veel te snel is om 21 km. te lopen. Ik werd net voor het eind van het eerst rondje ingehaald door een dame die na 7 km. kon stoppen. 
Daarna was het ook ineens rustig. Er liepen al niet veel lopers in de buurt nu was ik op één man na 'alleen'. Hierdoor was de route wat lastig te vinden en gingen we in Tolbert de verkeerde kant uit omdat we het bordje dat tegen de grond in het gras stond niet hadden gezien. Gelukkig werden we de juiste richting opgestuurd en konden onze weg na een klein extra ommetje vervolgen. Ik wist dat er op een paar honderd meter achter mij ook een dame liep die de 21km. ging lopen. waardoor ik toch wel een beetje een drive kreeg om door te gaan ondanks dat ik eigenlijk na 10km. liever wou stoppen. Het was warm, weinig drink posten in het 2e gedeelte van de route en het lopen ging vermoeiend. Maar ja dit zou wel eens kunnen komen doordat ik eigenlijk net te snel liep. 

Het was fijn om het laatste rondje in te gaan. Dit keer wel in één keer goed gelopen door Tolbert. Na 17km. Zag ik dat de dame ook nog steeds op eenzelfde afstand achter me liep. Pfiew nu wel even doorzetten want ik wil deze plek natuurlijk niet meer afgeven. De laatste twee kilometers zelfs nog iets kunnen versnellen. Zowel in tempo als de hartslag die richting de 190! ging. En dan de beloning de finish! en natuurlijk een nieuw PR over 21km. van 1.34.51 en een 1e prijs! En dat terwijl er bij deze loop geen hazen zijn (doordat er geen grote deelname is) en met deze warmte. Nu eerst hier maar even van genieten :D 

Strongmanrun

Het is alweer een week geleden maar bij deze toch het verslag van de strongmanrun:
Het blijft een ontzettende Kick om zo af te zien. Bij de start een betere plek bemachtigd dan vorig jaar waardoor het begin wat vlotter verliep. Mede ook omdat er eerst een aantal kilometers asfalt kwam. De obstakels die als eerst kwamen waren best vriendelijk. Wat kleine schuttingen, heuveltjes op en af door mul zand. Maar naarmate het parcours verder ging werd het pittiger en vermoeider. Modder baden en schutting van 2,5meter hoog! Zelfs met een voetje kwam ik amper bij de rand om erover te komen en aan de andere kant even naar beneden te springen!
Ook mooi stukken lopen door de bossen bij Nijverdal. Echter als je dan net lekker in her ritme zit komen er ineens zes hele pittige stijle klimmen(en dalingen) door het mulle zand. Gelukkig kwam een paar kilometer verder het zwembad om af te koelen en een stukje asfalt om bij te komen. Totdat er ineens een groot gevaarte opdoemt en je tegen een soort hoge half pipe omhoog moet lopen en een touw moet grijpen om verder te klimmen.
Gedurende de loop werd al duidelijk dat het aantal vrouwen voorin minder was aangezien je als vrouw toch extra aangemoedigd werd omdat ze die nog niet zoveel gezien hadden.
Bij de Regge van de brug springen het water in. Gevolgd door schuine glibberige ondergrond wat heel oncomfortabel was voor de voeten en enkels. Daarna wederom na een kilometer de Regge in en onder een draadhek door die net genoeg ruimte liet om een gedeelte van het hoofd boven water te houden om adem te halen(toch wel wat claustrofobisch).
Vervolgens zag ik ineens een dame, Deze ging ik langzaam inhalen. Het bleek dat ze er niet van gediend was. Ik kan nog net een elleboogje op een hindernis ontwijken omdat ze voor mij op de hindernis wou zijn. Ik wachtte even op een hardloop stukje om haar vervolgens rustig voorbij te gaan en achter me te laten.
Weer een paar kilometer verder kwam het mais. Ik was in de veronderstelling dat het allang plat zou liggen. Niks van waar. Letterlijk met een kluitje het riet ehhh mais ingestuurd. Gewoon een mais veld in, rechtuit en gaan, bladen weg slaan en er komt vanzelf ergens een eind, dan rechtsaf en hetzelfde verhaal. De laatste kilometers hadden ook nog een behoorlijk stuk water erin. Ook daar nog een vrouw gepasseerd. Dan aan het eind nog fijn op de buik door de modder om stroomdraadjes te ontwijken en dan op naar de Finish!
8000 lopers (bijna 1500 dames) en dan de 10e tijd bij de dames lopen! Helemaal happy. Uiteindelijk 2.12.44 onderweg geweest over 21km. en 33 obstakels. 

Nu een week verder. Afgelopen week een paar keer 12 km. gelopen. Heel relaxt, knie was aan het begin van de week beurs en een beetje gekneusd en daarnaast is het  bovenbeen toch iets meer verrekt dan verwacht en die is nu na een week nog gevoelig. Vandaag wel een goede 14 km rustig gelopen in de ochtend.
Daarnaast in de avond uitgenodigd door mijn broer voor een rondje mountainbike. Dat liep alleen even anders. Na een kleine 2 uur waren we weer terug! Het was een lekkere route dus dan is het niet zo erg dat het wat langer duurde.

Nog een week tot de Strongmanrun!!!

De afgelopen twee dagen ben ik vermoeid. Dit komt niet door te veel hardlopen deze week want dat heb ik minder gedaan omdat ik een paar keer op de racefiets naar het huis van mijn vriendin ben geweest in Groningen om haar huisdieren te verzorgen. 
Wel zijn er veel ander reden te bedenken: afgelopen week de onderhandeling van mijn nieuwe woning gehad, de hypotheek geregeld, het werk wil aandacht, veel gestudeerd(vooral gisteren) en mogelijk dat dat toch ook veel energie neemt. 
Het effect is dat ik gister middag mezelf aardig aan moest sporen om de mountainbike nog even te pakken. Vanmorgen ook weinig puf voor het hardlopen. Na 6 kilometer werd dat wel beter. Dus misschien juist wel te weinig gelopen afgelopen week. Vooral de laatste 4 kilometers kreeg ik wat energie uit adrenaline. Want lekker in het zondagochtend zonnetje lopend in de weilanden zie en hoor ik daar een onweerswolk aankomen van schuin achteren. Gezien mijn locatie midden in het open veld niet heel geschikt was, maar even een pasje harder om thuis te komen. 

En komende week? Eigenlijk moet ik zorgen dat ik uitgerust aan de start verschijn volgende week zondag. Gezien mijn rooster wordt dat lastig. Maar met sport wederom een wat rustiger weekje mede omdat er tijdelijk weinig tijd is. Over twee weken is daar hopelijk meer tijd voor. Al zal de komende tijd er ook veel geregeld moeten worden voor de aanstaande verhuizing!

Eigenlijk deze week een week als alle anderen. Het enigste was dat het regelmatig regenachtig weer was als ik aan het lopen was. Maar omdat de temperatuur nog wel rond de 15 graden is, is dit wel te doen. 
De woensdag training ging eigenlijk best oké. Lekker op tempo meegelopen maar niet tot het uiterste gegaan. 

Op zaterdag ga ik normaal mountainbiken. Maar omdat ik morgen de gehele dag een behendigheidswedstrijd moet leiden samen met een vriend heb ik dan geen tijd voor hardlopen dus ga ik vandaag maar. 
Ik had wel weer eens zin aan 'onbekend' terrein in de eigen omgeving. Via runnermaps daarom een route uitgezet. Via Leek, Jonkersvaart, Nanninga's bosje, Zevenhuizen weer richting Nieuw-Roden. Het was 21km. Dat leek me prima, 2 uur hardlopen. 
Volgens de thermometer was het maar 9° en daarom had ik een thermosshirt en lange broek aan. Ik was Nieuw-Roden nog niet uit of had er al spijt van. Want de zon scheen heerlijk en gaf best veel warmte. Maar gewoon rustig doorgaan, het hoeft vandaag niet hard. Bij Jonkersvaart ken ik het niet zo goed maar het plaatje in mijn hoofd van de route matchte precies. 
Even verder kom ik bij een straat, stukje rechts en dan een grindpad op. Eerst te ver gelopen omdat er staat dat het verboden is in te gaan. Maar ik weet dat omlopen een heel eind is dus besluit ik het te proberen. Het is even zoeken maar ik lijk goed te gaan richting Nanninga's bosje. Het is er prachtig tussen de weilanden in, geen mensen, geen verkeer alleen natuur en koeien. Echter dan weet ik het ineens niet meer, Ik volg het gras pad en moet ergens kiezen welke kant ik neem. Ik gok op het kortste. Maar als ik de weg bereik kom ik erachter dat ik een heel eind aan het omlopen ben. Er zit 14km. in en mij enigste keus is rustig doorgaan. Even verderop ontsnapt een koe van de kudde als ze de weg over geleidt worden. Gelukkig kan ik de boerin helpen en komt de koe weer veilig in het land. Na 16km. lijkt mijn tank ineens leeg. Ik heb ook geen vocht of iets dergelijks mee omdat 21km. prima zonder kan. Maar het wordt zwaar. Als ik even moet stoppen voor een berichtje op de telefoon merk ik dat ik beter door kan lopen om 'zee benen' te voorkomen. De laatste kilometers is gewoon verstand op 0 en gaan. Bij thuiskomst 26km. gelopen en een beroerd gevoel. Dit duurt tot in de middag! Schijnbaar was er minder energie aanwezig dan verwacht en duurt het herstel dan langer.
Morgen maar even 'bijkomen'.

Lange duurloop :D

Het blijkt toch lastig om mezelf aan mijn eigen therapie te houden. Elke dag stabiliteits- oefeningen voor de knie is lang niet gelukt, volgende week dit maar eens beter aanpakken. 

Dinsdag 12-08: 3 min. vlot en 1 min. rustig op onverhard en licht heuvelachtig terrein. Ging prima. 
Woensdag 13-08: Na een warming-up mooie core stability oefeningen gdaan. Iets te fanatiek meegedaan want de lunges melde zich twee dagen na de training nog! Daarna een gedeelte interval training 5 x 2min. Ging eigenlijk prima. Daarna loopscholing. Ik vond de training al wat kort maar toen bleek er nog 5 x 2min. te moeten. Dat was even slikken. Maar we laten ons niet kennen dus ook deze op tempo gedaan.  
Vrijdag 15-08: Eerst even op de racefiets naar Groningen geweest en in de middag gezellig met E. een rondje 7-huizen en Leek hardgelopen om toch nog even te lopen. Was gezellig en relaxed. 
Zaterdag 16-08: Vandaag wederom rustig op de mountainbike een rondje Norg en Steenbergen. Niet bijzonder, niet snel maar wel relaxed. Ach dat is toch eigenlijk ook sporten, een beetje sociale contacten onderhouden. 
Zondag 17-08: Ik had bedacht dat ik wel weer eens een 30er wou lopen. Aangezien er niet iemand was die in mijn tempo in de ochtend dit ging lopen, ben ik het eerst gedeelte(20km.) met E. mee gelopen. De temperatuur was prima alleen we kregen wat lichte regen en nog een behoorlijke bui onderweg. Gelukkig konden we de route iets omleggen zodat we onder de bomen liepen. Na 20km. ben ik alleen verder gegaan. Dit ging eigenlijk prima tot ik de 26km. gepasseerd was. Mij hartslag ging omhoog en mijn ademhaling werd sneller. Ik dacht dat dit kwam omdat ik uit mijn comfortzone liep. Maar na twee kilometer kwam ik erachter dat ik mijn tempo aan het versnellen was.Tja ik had het wel een klein beetje gehad en wou naar huis, en als je de stal ruikt.... het tempo weer iets terug gebracht en toen werd het beter. De laatste kilometer nog wel weer even versneld. Maar toen was het huis ook in zicht. 
Tja zo krijgt deze week een mooie loop omvang die de 70km. gepasseerd is. 

7 van 7-huizen

Afgelopen week rustig aan gedaan. De knie was toch wel gevoelig geworden van de kilometers in het weekend. Dinsdag daarom maar even een rondje op de Mountainbike. Op woensdag echter nog een best pittige training met de loop groep. Dit ging best aardig maar donderdag vermoeide benen dus weer even wat rustig aan. Vrijdag morgen nog even op de fiets naar Groningen geweest en toen voelden de benen niet fris. Maar ach die 7 kilometer moet toch te doen zijn?

's avonds met een redelijk grote groep naar 7-huizen gefietst. Er was om 20.00uur, als de loop zou starten, regen voorspelt. En die kwam ook. Het was daardoor wat benauwd, drukkend, vochtig maar ook warm. Na het startschot direct drukte. Gelukkig kon ik mijn mede loper S. en E. vlot terug vinden zodat we 'samen' konden lopen. Het tempo zat er goed in en het eerst rondje ging op 13,8 á 13.9 km/u. Echter aan het eind van het eerst rondje was ik E. kwijt en ook S. bleek moeite te hebben om mee te komen. Ik ben toen op gevoel verder gegaan. Ik had namelijk niet verwacht om voor hun te lopen dus was mijn tempo waarschijnlijk hoog genoeg. Toen kwam ik nog 3x(!) een dame tegen die te hard liep waardoor ze steeds in de kant stond te spugen, om mij daarna weer hard in te halen. Uiteindelijk na de 3e keer dat ik haar ingehaald had niet meer gezien. Het ging eigenlijk best goed. Was zwaar, maar dat zijn die korte afstanden altijd. Gezien het best sterke veld verwacht ik niet een hoge klassering maar mijn tijd was prima, na 30.37 was ik binnen. Daar was ik erg tevreden mee. Vooral omdat ik eigenlijk geen last van mijn knie had!

Zaterdag een rondje gemountainbiked en zondag 21,5km. gelopen. Echter was de knie weer gevoelig. Mijn eigen idee hierover is dat ik wat stabiliteit mis bij de rustige tempo's. In 7-huizen liep ik op tempo waardoor de spieren voldoende steun gaven. Maar als ik een duurloop doe en gemiddeld 10,7km/u loop dan laat ik de knie waarschijnlijk te los, te weinig actieve stabiliteit die de verminderde passieve stabiliteit over moet nemen. Dus toch maar even elke avond wat stabiliteitstraining voor de knie gaan doen!  

Back on track ...

Twee drukke werkweken met 40+ uren. De uitdaging is om daarbij toch iets te blijven sporten. Afgelopen week is dat gelukt. De verkoudheid lijkt heel langzaam weg te trekken dus dat wordt tijd.
Maandag en donderdag core-oefeningen gedaan. 
Dinsdag een goede 10 kilometer interval training gedaan.

Woensdag met de loopgroep intervaltraining en in totaal toch 15 kilometer gelopen.Toen nog wel behoorlijk last van verkoudheid waardoor er alleen  zuurstof door de mond naar binnen kon. 
Vrijdag in Appelscha rondje gemountainbiked. Het was ondertussen duidelijk te merken dat de week eigenlijk wat te vol was en het lichaam nog goed hersteld was. Maar het 'weekend' kwam eraan dus nog even doorzetten.

Zaterdag had ik alleen in de middag de mogelijkheid om te lopen aangezien ik 's morgens en 's avonds andere verplichtingen had. Na 45 minuten lopen intervallen toegevoegd van  10 x 2min. tempo en 1 min. rust op zand ondergrond met zo nu en dan heuveltjes(Zuursche duinen). Dit was wel erg warm maar geeft een voldaan gevoel. Na 15 km. was het luie zweet eruit en was ik weer thuis.

Zondag, vandaag een langere duurloop. 's morgen om 7.30uur vertrokken om de warmte voor te zijn. Dit keer bleven de water flesjes 'prima' zitten. Het schudden was even wennen maar eigenlijk ging het prima. Heerlijk over de zandpaden, veel dieren onderweg en prachtige natuur. Langs Roderesch, Steenberg richting Een, Norg, Langelo, Steenbergen en Roderesch weer naar Nieuw-Roden. Na 15km. versnellingloopjes toegevoegd 6 x 4min boven 11km./u en 2 min. onder 10km/u. Dit kwam eigenlijk omdat een collega loper vertelde dat het soms lastig is om na een uur een tempo te hebben gelopen nog te gaan versnellen. De eerste herhaling ging ook niet vanzelf maar daarna ging het beter en merkte ik dat ik middels deze oefening makkelijker kan spelen met mijn tempo ook al ben je niet meer helemaal fit. Daarnaast zorgt het ook voor wat afwisselingen tijdens een lang duurloop. Leuk om eens uit te proberen. 
Uiteindelijk na 26km. weer thuis. 

Door de mooie weekend trainingen weer eens een week boven de 65km gelopen. 

Komende week maar even iets rustiger aan om vrijdag de 7 van 7huizen te lopen. De trainingen waren hier niet echt op gericht maar eigenlijk werk ik ook meer naar de Strongmanrun toe dat naar 7huizen. 

Een week verder

'Over een week gaat het misschien alweer makkelijk....' eindigde ik de vorige keer. Dat is deels waar. Achteraf ging het zondag vermoedelijk zo zwaar omdat het lichaam druk was met het eruit werken van één of ander virus of iets dergelijks. Want tegen de avond kwam er keelpijn en hoofdpijn opzetten. De volgende dag kwam daar verkoudheid, spierpijn en bij vlaggen beroerdheid bij. De volle werkdag (11 uren werken) had daar overigens geen positieve invloed op ;) . 
Op dinsdag de hele dag rustig aan gedaan, beetje boodschappen en studie, want zodra het hoofd iets te snel bewoog, wiebelde of iets dergelijks kwamen er steken hoofdpijn in. Dus tja even kalm, wat is dat lastig op je vrije dag!
Woensdag toch naar de training, hoofdpijn was weg dus opzich gewoon zien hoe het gaat. Ondanks wat problemen met ademhaling door de verkoudheid ging het prima. 

Vrijdag had ik bedacht om 's morgens vroeg een duurloop te gaan doen rond het Leekstermeer voor het warm zou worden(voorspelling was boven 30°). Echter toen ik wakker werd kreeg ik mijn hoofd niet van mijn hoofdkussen(letterlijk). Met wat hulp van de handen het hoofd op de romp gezet en toen ging het wel behalve dan dat de nek zo gevoelig was dat ik maar 30° naar rechts kon draaien, links was geen probleem. Aangezien hardlopen een rechtlijnige beweging is toch 's morgen op tijd (7.45uur) vertrokken met wat water aangezien de temperatuur al snel boven de 20° zou gaan. Binnen twee kilometer kwam ik erachter dat ik lichamelijk nog niet 100% fit was, de spierpijn in de bovenbenen en gluteaal was er nog, de verkoudheid was ook nog niet weg. Maar in het hoofd zat het 200% goed dus besloot ik rustig verder te gaan. Lekker op gevoel het rondje lopen. Uiteindelijk 23 km. met gemiddelde van 10.9km/u was ik best tevreden. 

Vanmorgen (20-07) maar weer richting de zandpaden. Tijdens het lopen een interval gedaan van 6 x 4min. met 1min.p. . Waarbij het mulle zand en de heuveltjes ook meegenomen werden. Wederom is de spierpijn nog niet weg. Dat valt wel een beetje tegen. Dus niet te snelle tempo's gelopen. De temperatuur was 's morgen om 8 uur al 20° dus het was zweten en de muggen, horzels en ander klein gevleugelte waren ook al druk. 
Dus tja en week later gaat het makkelijker maar de vorm is er niet echt(of echt niet). Maar dat is ook niet zo erg want er staat binnen twee weken niks op het programma. Daarna komt zevenhuizen. Dus wat dat betreft komende drie weekjes misschien wat meer up-tempo's tijdens de interval training.

Heuvel training in Ierland

Gisteren terug gekomen van een week Ierland. Mijn broer werd daar tot priester gewijd wat wel heel speciaal was:



De hardloopschoenen moest ik ook van hem meenemen zodat we tussen alle georganiseerde activiteiten konden hardlopen. Door de drukte rondom de wijding, de eerste preek en een feest is er toch iets minder gelopen dan geplant.

Op zondagmorgen zeer vroeg ben ik in Dublin bij zonsopkomst langs een watertje eerst stroomopwaarts en vervolgens dezelfde weg terug gelopen. Dit ging eigenlijk prima. Ik was binnen het uur terug maar beter iets dan niets.

Maandag kwamen we op ons 'vakantie' adres in 'the middle of nowhere'. Geen internet, televisie, niet overal bereik en geen doorgaande weg binnen 4 km.. Maar wel mooie natuur, rust, waterval en voor Ierse begrippen redelijk weer. Echter het nadeel daarvan is dat de temperatuur net onder de 20graden ligt maar de luchtvochtigheid wel erg hoog is. Dus toen ik tijdens het hardlopen probeerde mijn broer bij te houden gingen de longen in protest. Naast de luchtvochtigheid maakte het heuvelachtige terrein met soms stevige stijgingen erin het ook niet echt makkelijker. Maar na een klein momentje rust en iets minder fanatiek meelopen ging het prima.

Op woensdag wederom hetzelfde rondje gedaan. We hadden die dag graag 15-18km. willen doen. Maar jammer genoeg moest mijn broer ineens nog even naar Dublin waardoor hij de hele dag weg was en ik maar voor het bekende rondje gekozen heb. Mede in verband met het onbekende terrein en er in Ierland niet overal tussendoor weggetjes zijn waardoor een verkeerde afslag zo 8 km. omlopen kan zijn. Toen ging het hardlopen een stuk beter. Met een gemiddeld van bijna 11km./u. was ik eigenlijk erg tevreden in dit terrein en met deze vochtigheid. 

In de tussenliggende dagen in Ierland elke dag wel lekker gewandeld. Over wandelpaden, dwars door de bush en met soms stevige beklimmingen!

 

Vanmorgen (zondag 13-07) maar weer eens wat verder gelopen(goede 18km.). Echter gisteren aan het eind van de middag thuis gekomen en toch wat moe van de hele dag reizen(in de auto, met het vliegtuig), tas uitpakken, wasje, tuin van onkruid ontdoen. Maar na wat langere interval tempo's werd ik wel iets meer wakker. Maar ondanks het vlakke terrein ging het nog niet helemaal vanzelf. Ach geduld over een week gaat het misschien alweer makkelijker.

Lekker weekje....

Dinsdag een mooie route vroeg in de ochtend over de zandpaden, heuveltjes en single tracks met een interval schema. Beginnend met korte stukjes van snelle 100meter afgewisseld na 6 herhalingen met kilometer loopjes. Op die manier een soort van half gestuurde Fartlek gedaan. 

Wonderwel bleek later dat mijn HB goed genoeg was om bloed te geven bij de bloedbank. Door de drukke periode had ik dit niet verwacht maar toch mooi als het anders blijkt. Dat was ook wel weer eens leuk!

Echter daarna natuurlijk erg moe.

Woensdag tijdens de training moesten de meesten van de loopgroep de krachten sparen. Ik niet dus ging lekker op het gevoel mee doen. Tempo daardoor aan de hoge kant waardoor de knie toch weer wat opspeelt. 

Donderdag core stability oefeningen gedaan. Gaat prima maar nog niet te fut om het uit te breiden. 

Vrijdag duurloopje langs de wegberm in de omgeving van Amersfoort. Niet echt lekker weer en nog steeds eigenlijk moe. Vermoedelijk door zowel studiedag als door het bloedgeven. Maar uiteindelijk lekker gelopen en voldaan.

Zaterdagavond dan toch nog maar even de beentjes gestrekt nadat ik redelijk op tijd thuis was uit Amersfoort na de tweede studiedag. Wederom de zandpaden en heuveltjes opgezocht. Bij thuis komst was de tank echt leeg maar wel een lekker gevoel.

Op deze manier deze week toch weer eens week met 54km. hardgelopen. Dat begint er weer wat op te lijken.

Vandaag op zondag stond er een afspraak om te mountainbiken. Maar er zat pap in de benen. Ik was niet zo energiek. Daarnaast kwamen we op de één of andere manier voor ons onbekende heuveltjes tegen in Norg die behoorlijk pittig waren, steil, single tracks, boomstammetjes, af en op'sprongetjes'. Fietsen met het hoofd en kracht uit de benen. Pfiew, dat viel best tegen. Na twee uur weer thuis met wederom een lege tank. De rest van de dag maar even bijkomen. Morgen begint de werkweek weer! 

En langzaam kan er steeds meer :)

Zondag 8-06 uitgenodigd voor een Mountainbike tochtje van 35km. bij Schoonloo. Prachtige route. Alleen jammer dat in een heuvelachtig terrein net na een afdaling en bocht en net voor een nieuwe heuvel een tak 45° gedraaid op de grond ligt. Ik besluit het van dichterbij te bekijken en kan de rest waarschuwing even een korte pauze te nemen. Verder gelukkig nergens last van en kan rustig verder. De knie gaat prima tot na de pauze. Dan is het stram, wat pijnlijk en stroef en is duidelijk dat het nog niet goed is. 

Maandag 9-06: Aangezien de Strongmanrun in september de eerst volgende grotere loop is besloten om richting het onverharde te gaan en heuveltjes en kleine paadjes te lopen. Heerlijk dit lukt!

Woensdag 11-06: Een leuke training met de hardloopgroep. Voor het eerst besluit ik om de tempo's op gevoel mee te doen. Hiermee voldoe ik niet aan de gestelde opdracht maar ik vind luisteren naar het lichaam belangrijker. Echter halverwegen de 3e langere serie bedenk ik om op de terugweg gas terug te nemen(net zoals de opdracht is) maar als blijkt dat 75% van de groep eerder gekeerd is en we ver achter liggen wordt het net voorgenomen plan overboord gegooid en toch weer op tempo terug gelopen. Opzich gaat dit prima behalve dan dat op het harde de knie wel wat gevoelig is. Hiermee dus nog maar even voorzichtig doen. Uiteindelijk een lange training met aardig wat kilometers, 17! Meestal is een woensdag tussen de 13-15km. mits ik van huis kom lopen. 

Vrijdag 13-06: In de ochtend even naar Groningen gefietst en vervolgens met een omweg weer richting huis waardoor er weer een 45km. gefietst is. Omdat ik voor het eerst in weken ook zin heb in zwemmen besluit ik dit 's avonds te doen. Er is Lady's night bij het zwembad en er is vast wel een plekje vrij voor baantjes trekken. Het grootste gedeelte van de tijd heb ik 2 1/2e baan tot mijn beschikking! Ruimte zat! Als ik na een uur besluit dat het genoeg is word ik uitgenodigd voor aqua jogging. Compleet onbekend maar daarom wel leuk om even(half uurtje) mee te doen. Dat blijkt toch een stuk vermoeiender dan het baantjes trekken. Een stuk later dan geplant thuis maar net optijd voor het 1e Nederlandse doelpunt op het WK(in de herhaling) te zien!

Zaterdag 14-06: Het lichaam voelt moe. Misschien toch wat veel van het goede. Maar hop schoenen aan en gaan! De eerste vier kilometer loopt het nog versuft, de knie is wat gevoelig(vermoedelijk mede door de afwijkende bewegingen tijdens het aqua joggen), alles is ook nog verhard, de zandpaden komen over een paar kilometer. 
Zodra ik bij het zand ben begint de training. Enkele korte intervallen en daarna wat kilometer loopjes op kleine single tracks en heuvelachtig terrein. Ook nog nieuwe paadjes ontdekt in een toch wel bekend gebied. Dat is altijd erg leuk. Alhoewel ze voor het hardlopen niet ideaal zijn. Op het onverharde gaat het prima. Na 17km. voldaan, wakker en fris weer thuis. Wat kan hardlopen toch fijn zijn en een energie geven!

Gedulddddddddddddddddddddd.... is een schone zaak

Een wisselend weekje gehad. Door verandering van werkplek moet ik ineens veel meer staan. Dit is normaal geen probleem maar nu tijdelijk wel. Daarom maandag een slechtere dag. Dinsdag tijdens de hondentraining even een stukje aangezet tijdens het hardlopen. Maar dat is nog te vroeg, deze 50meter gaven direct gevoeligheid. Woensdag op de training me daarom maar weer ingehouden. Alhoewel het tempo al iets omhoog gaat dan een week geleden. En eigenlijk geeft het niet echt meer klachten.
Vandaag(zaterdag) weer een duurloopje over de zandpaden gedaan. ook delen met plassen en modder. Maar opzich geen probleem iets meer links en rechts springen soms en dat gaat prima. Morgen een mountainbike tochtje en dan nog maar weer even geduld. 

Aangezien het begin van de week niet zo goed ging ook maar even advies ingewonnen wat het normale beloop is van deze 'blessure'. Dat blijkt 6-8 weken te zijn. Mmm we willen weer te snel. Het bewegen binnen de pijn grenzen was helemaal goed. Maar er was wel een advies om liever te wandelen(fietsen) dan hardlopen, en als er dan al hardgelopen wordt.... onverhard! Aangezien wandelen meer klachten geeft, blijf ik liever rustig hardlopen over de zandpaden. Daarnaast zorgt het rustig blijven hardlopen ervoor dat de rest van het lichaam aan de activiteit gewend blijft en ik straks makkelijker weer te training op kan pakken.

Verder afgelopen week geconfronteerd met het feit dat als je twee maanden 'geleefd' wordt en je snakt naar wat tijd voor jezelf het heel lastig is om die tijd, als die er dan is ook voor jezelf te gebruiken! Je bent compleet uit het ritme en weet niet zo goed wat ermee te doen. Want even iets voor jezelf doen voelt dan als raar en niet kloppend. Mmm misschien maar even genieten hiervan. Want binnen de kortste keren is de tijd weer opgevuld of ben je eraan gewend!

Drie weken voorbij

Afgelopen week ook rustig aan gedaan. Woensdag iets meer meegelopen maar daarnaast veel dingen niet mee gedaan en lekker rustig. Voor de training dacht ik dat de run van Roden nog wel mogelijk was. Maar bij iets meer intensiteit lijkt dat hem niet te worden. De run is ook al over drie weken. Daarnaast kwam ik er toen ook ineens achter dat ik niet op tijd terug ben voor de start van de run in verband met opleiding. Dus misschien is dat maar goed ook, kan ik me ook niet forceren.
Verder de racefiets iets meer uitgelaten, zaterdag een duurloopje en zondag de Mountainbike. Ach het is wel afwisselend zo, maar voelt een beetje Koos doelloos.

Ondanks dat het tijdens sporten nog niet helemaal goed is had ik ook een klein plus puntje. Vrijdag naar het werk gefietst ,9 uur gewerkt, 2 uur geoefend voor de opleiding en toen terug gefietst. Eigenlijk weinig last. Behalve toen een collega even aan de knie zat. Niet hard, maar die keek of er vocht in zat. Hel raar dat het een minuut daarna enorm begon te steken alsof iemand de knie erg geprovoceerd had. Er zit dus toch ergens heel sensitief weefsel in de knie! Nou ja maar even afwachten.

Verder nog een interessant stukje van BBC gezien over de anatomie van de voet. Het verschil tussen hardlopen met schoenen(landing meestal op de hak) en hardlopen zonder schoenen(landing op de voorvoet). Mmm dit is interessant. Mogelijk dat natuurlijk vele blessures(vb. hielspoor) dan mogelijk komen door de schokbelasting tijdens de landing die normaal met blootvoets hardlopen minder groot is. Echter zorgt de demping in de hakken wel voor het opvangen van die schokken.
Echt groot nieuws is dit overigens niet, want ik verwacht dat er dan al veel meer atleten zonder schoenen zouden hardlopen. Maar vermoedelijk zijn onze voeten toch niet zo slijtvast als de zolen van onze hardloop schoenen. Voor balans training en stabiliteit is het misschien wel een goed uitgangspunt. Want de voet is veel minder stabiel als de hak van de vloer is of eigenlijk omdat de Talus(botstuk voet) niet vastloopt tussen de Tibia en Fibula (onderbeen botten). Dat is ook de reden dat dames op hoge hakken veel eerder door hun enkel gaan. Je zorgt ervoor dat je wankel loopt op hakjes en de enkel is ook veel instabieler in die situatie. Maar wil je actieve stabiliteit trainen dan is dat juist wel weer een mooie manier. Echter is het wel minder functioneel omdat je tijdens een wedstrijd meestal ook niet zonder schoenen of met hakken loopt. Tja zullen we het dan toch maar gewoon bij hardlopen houden met zo nu en dan kracht en stabiliteitstraining?

'Revalidatie' weekje vervolg

Afgelopen week op woensdag met de training mooi achteraan meegelopen. Het is lastig om rustig te doen terwijl en nauwelijks klachten zijn. Maar de wijsheid neemt het gevoel nu maar even over en zo spreek ik ook een keer andere mensen tijdens de training dan normaal.

Deze week een keer extra de racefiets voor een rondje Onlanden gepakt. En zowaar lijk ik toch al iets vlotter te gaan met de fiets. Dus dat is wel fijn.

Zaterdagochtend voor een tentamen naar Amersfoort. In de middag afgesproken met wat trainingsgenoten voor een duurloopje. Aangezien het tentamen uitliep en er file was op de terugweg had ik nauwelijks tijd om me thuis om te kleden en met één glas water hup de deur uit voor 'het duurloopje'. Ach we zouden 15 á 18km. doen dat moest wel lukken. De eerste vier kilometer was ik enorm druk door de adrenaline van het tentamen en door het gerace om op tijd te komen. Maar na 4,5km. was de energie ineens weg. Het voelde als een echte energie dip, maar gewoon rustig doorgaan. De spanning van de ochtend neemt altijd veel energie en ik liep juist om die stress kwijt te raken en nieuwe energie te krijgen. 
Echter tijdens de route een kregen we de keuze, links is 15 km. rechtsaf 2 á 3 kilometer langer. Ondanks dat S. liever 15km. deed omdat we geen water mee hadden zou 18km. toch ook wel lukken? 
Maar die 18km. zat er al bijna in toen we het extra lusje hadden gemaakt! En de zon die brandde, overal heerlijk water in de sloten en kanaaltjes. Maar nergens water om te drinken. Met enig gezeur en gemopper verder gelopen. Na 21km. een meneer om water gevraagd omdat we nog niet thuis waren en alle drie al een aantal kilometers op ons tandvlees liepen! Na de korte stop rustig op gang komen en de laatste dikke vier kilometers afgelegd. Tja wat zou dit voor effect hebben op de knie?
In eerste instantie niet want ik was compleet uitgeteld. Pas na een glas cola in de avond kwam ik weer een beetje bij.
De wijze les? Of je weet hoelang de route is of neem water mee op warme dagen boven de 20km. afstand! En drink overdag voldoende indien de situatie dit toestaat ;) . 

Op zondag was de knie wat stug. Geen spierpijn maar een beetje anders stijf. Dat trok gelukkig snel weg en in de ochtend lekker gemountainbiked. In de avond een stukje gewandeld. Maar hardlopen is toch fijner. Want dan 10 á 15 minuten wordt de knie gevoelig. Mmm ik dacht zelf dat het eigenlijk best goed vooruit ging maar dit is dan toch wel een beetje jammer.

Rustig 'revalidatie' weekje

Maandag 12 mei: voorzichtig de core oefeningen gedaan en dat ging prima behalve het touwtje springen. Dan beweeg je te veel in de strekking van de knie en dat is gevoelig. 

Woensdag 14 mei: Aangezien interval training nu mogelijk nog te belastend is voor de knie een duurloopje door de natuur gedaan(12km op 11km/u.). Het hardlopen gaat prima maar als ik bij thuiskomst de knie moet strekken tijdens uitwandelen dan is het erg gevoelig. Dus ergens gaat het nog niet 100%.

Dinsdag, donderdag en vrijdag lekker naar het werk gefietst met de racefiets omdat het hardlopen toch wat belastend lijkt. Het enigste is dat het tegen de wind in wel wat gevoelig is aan de knie maar verder gaat fietsen beter dan hardlopen. 

Zaterdag 17 mei: Vandaag afgesproken met een aantal heren van de loopgroep om een rustige duurloop te doen. Omdat het mooi voorjaars weer was hebben we ook echt rustig aan gedaan 10 km/u. Dit ging de eerst 14km. prima en daarna werd de knie wat gevoelig. Maar uiteindelijk toch een mooi 18km. gelopen.

Zondag 18 mei: 's morgen op tijd een afspraak in Groningen. Dus lekker op de racefiets naar Groningen. Echter kwam ik er na 10km. achter dat ik mijn knie niet getaped had. Tja 's morgens had ik nergens last van maar na 10km. fietsen natuurlijk wel. Gelukkig was de afspraak bij een collega die wel een stukje tape had. Daarna via Oostwold, richting Lettelbert, richting Hoogkerk en door de Onlanden naar Roderwolde en terug naar huis. Toch een nog een dikke 47km. gefietst. 
De tape hielp, want ik had geen last meer van de knie. De blauw verkleuring is ondertussen opgelost, alleen een kwartiertje na het sporten komt een kleine verdikking op de knieschijf die meestal twee uren later ook alweer weg is. 
Conclusie: nog maar even een weekje rustig aan blijven doen en hopen dat ik dan straks voldoende tijd nog heb om weer een beetje op te trainen voor de Run van Roden.

Knie casus?

Woensdag 7 mei: vandaag een andere startplaats voor de training. Daarbij niet nagedacht dat dit verder lopen is. Dus eigenlijk te laat van huis waardoor de eerste 3,5 km. op 13,5km/u gelopen zijn. Dat is toch wel wat snel voor een warming-up!

Vervolgens met de groep naar een mooi grindpad om een vennetje gegaan om daar 11 keer een snelle minuut met 30sec. pauze te doen. Daarna stonden echter nog een aantal 750-800metertjes op 10km. tempo op het programma. Dit ging eigenlijk na het eerste rondje relatief makkelijk op voldoende tempo. Dus eigenlijk zomaar ineens een fijne training met uiteindelijk het grootste gedeelte van de training ook op tempo gelopen.

Naar huis toch maar even rustig uitgelopen.

Donderdag 8 mei: omdat het buiten toch wel erg vochtig is(lees constant regent) besloten ik vandaag de Core-stability te trainen, binnen. Dit ging eigenlijk zonder aanmerkingen tot ik na een grond oefening opstond en er iets knapte in de knie. Er gebeurde eigenlijk niks bijzonders en daarom gaf ik er weinig aandacht aan. Echter binnen 2 minuten was er aan de buitenonderzijde van de knie een eitje van vocht ontstaan en kon ik niet meer met die knie op de grond steunen. Staan ging verder prima dus geprobeerd de laatste oefeningen af te maken.

En toen was ik dus ineens een knie-casus voor mijzelf. Aangezien zaterdag op de opleiding de knie behandeld werd was dit wel heel toepasselijk.

Op vrijdag avond was er eigenlijk geen extra vocht in de knie meer alleen een merkwaardige blauw verkleuring vanaf de binnen bovenzijde, net onder de knieschijf langs richting de buiten onderzijde van de knie. 

Zaterdag 10 mei: Na enkele testen en beredenaties is het niet geheel duidelijk wat er geknapt is. Kruisband en meniscus letsel lijkt onwaarschijnlijk. Maar wat het wel precies is, is ook niet duidelijk. Vermoedelijk is het ‘onschuldig’ en zijn het wat vezels van de rectus femoris(Quadriceps) die langs de binnen zijde van de knieschijf lopen en onder de knie aanhechten. Het kan ook nog een band(ligament collaterale mediale) aan de binnen zijde van de knie zijn. Maar gezien de locatie, mate van pijn(laag) en geen stijfheid ga ik hier eerst niet van uit. Morgen maar even een duurloopje met afsnij mogelijkheden proberen.

Zondag 11 mei: Vandaag op tijd vertrokken. Als ik voor de verkeerslichten bij Peize moet wachten voel ik dat het lichaam moe is en weinig fut heeft, de knie gaat prima. Als ik weer aan het lopen ben gaat het verder ook prima en na een half uur ben ik lekker in het ritme gekomen. Door de weilanden via Roderwolde naar Leek. De knie voelt ondertussen iets ‘raar’. Het is geen pijn maar hij is wel aanweziger als normaal. Het laatste stukje door het bos lekker beschutting van de bomen tegen de regen. Bij thuiskomst lijkt de knie iets dikker maar naar een uur is dat weer weg. Duidelijk is ook dat de verkleuring die eerst duidelijk een locatie had nu al vager begint te worden en gaat zakken:

Dus komende week maar even pas op de plaats en kijken of het inderdaad een paar onschuldige spier/peesvezels zijn die zonder echte aanleiding gescheurd zijn.