Wanneer train je en wordt je beter en wanneer train je en blijf je op hetzelfde niveau. Het is en blijft een dilemma omdat het moeilijk vast te stellen hoever je hersteld bent. Als je te hard traint en te snel weer traint dan werkt dit juist averechts: Het lichaam is nog aan het herstellen en moet alweer een prestatie leveren terwijl het nog niet volledig hersteld is.
Als je te lang rust hebt voor de volgende training dan ben je voorbij je supercompensatie en blijf je op hetzelfde niveau of neemt de getraindheid af. Liever trainen we zoals de tweede diagram. Op de piek volgt de volgende training. Er zijn gemiddelden hoelang het herstel duurt na een duurloop of interval training. Dit is voor een duurloop anders dan voor interval of een krachttraining. Maar ook per persoon is dit anders. En gedurende ons leven zal dit ook veranderen naarmate we ouder worden en de capaciteit om te herstellen af zal nemen.
Zolang je merkt dat je fris aan de volgende training begint, langzaam de mogelijkheden toenemen en er eigenlijk geen pijntjes zijn is er niks aan de hand.
Afgelopen week op dinsdag naar Havelte gefiets(10km.) daar hardlopend de natuur door(9km.) daarna weer op de fiets terug(10km.) . Dit was wel een hele afwisselende training. Ik wou graag in gloeiend landschap en mooie natuur lopen en dat ging prima zo.
Op woensdag stond een interval op het programma. 6 x 4 min. op tempo. Ik verwacht dat mijn tempo afneemt door de duurlopen. Maar wonderbaarlijk genoeg ging het als vanzelf. Het gevoel dat de benen uitgerust zijn terwijl dat volgens mij niet echt zou kunnen. De tempo's gingen rond de 13,5km/u. Ik was helemaal blij en enigszins verbaasd maar probeer dit gevoel vast te houden.
Vrijdag vroeg in de ochtend schiet/knapt het ineens letterlijk in mijn nek. Nog nooit eerder gehad maar direct wil ook de linkerarm minder goed. Ik heb een afspraak en niet veel tijd om aan de nek te besteden dus proberen met rustige bewegingen de nek soepel genoeg te krijgen om te kunnen autorijden. Dit lukt voldoende.
Direct vragen collega's waarom je überhaupt een marathon wil gaan lopen, dat dit toch weer duidelijk een teken is van overbelasting. En het klopt. Pijntjes hoeven niet alleen in de benen of voeten te ontstaan. Maar door de trainingen heeft het lichaam het met alle herstelprocessen druk. Dus vermoedelijk train ik nu wel een beetje tegen het randje van overbelasting aan. Conclusie is dat iets mee rust wel goed zou zijn......
Toch besloten om vrijdagmiddag wel de duurloop te doen. Vroeger hielp sporten ook om pijntjes weg te krijgen. Dit keer werkt dat niet echt zo. Het wordt redelijk 'zwaar' omdat de nek en armen niet lekker meebewegen en verstijfd lijken. Vooral als ik na 21km bijna thuis ben en uit ga lopen merk ik dat eigenlijk de benen prima zijn maar ik me vooral irriteer aan de gevoelige bovenrug en het hoofd die niet naar links wil kijken.
Zaterdag: soms doet een nachtje rust wonderen. Hier jammer genoeg niet. Slecht geslapen doordat draaien pijnlijk is. Mmm zo is extra rust nemen wel lastig. Wederom twijfel om een dagje te rusten of toch maar even de mountainbike te pakken(voor het eerst in een paar weken). Besloten gewoon te proberen, geen lange route maar er wel even uit. En eigenlijk gaat het prima. Iets vaker op de pedalen gestaan om de schokken op te vangen maar toch lekker anderhalf uur gefietst.
Op zondagochtend een prachtig zonnetje en rustig weer. Dan kriebelt het toch om een uurtje te gaan hardlopen. Voornemens om rustig te doen maak ik niet meer. Gewoon lekker op gevoel. En het gevoel is(als de nekklachten uitgeschakeld wordt) prima. Binnen het uur 12 km. afgelegd en bijna thuis. Het laatste stukje rustig uitgelopen. Lekker!
Door de drukke komende werk/studie week krijgt het lijf dan iets meer rust en kan het goed herstellen voor de laatste lange duurloop volgend weekend. Bijna alles gaat nog volgens plan. Alleen de nekpijn nog even kwijtraken en we zijn er klaar voor.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten