22-04-2016:
Afgelopen week echt rustig aan gedaan(voor mijn doen). Dinsdag niet naar de baan geweest maar uurtje in het bos wat rond gelopen, heel relaxt. Woensdag zes kilometer op een rustig tempo gelopen. Dus goed uitgerust ging ik richting Hardenberg.
Het was iets fris(10graden met redelijke wind) en de temperatuur zou ook gaan dalen. Daarom toch maar gekozen om in t-shirt met korte broek te lopen. Wat me opvalt bij de start is dat de dames zich niet voorin melden. Ik sta zelf ook niet met de neus op de eerste rij maar wil wel graag voorin het veld starten. Dit lukt en we zijn weg.
Na de Cascaderun had ik me voorgenomen om rustiger te starten. Ik mocht vandaag ook vijf kilometer verder dus wil graag zo snel mogelijk in 'mijn' tempo lopen. Maar het gaat goed, het gaat eigenlijk heerlijk en makkelijk. Uitgerust aan de start verschijnen heeft dus zo zijn voordelen lijkt. Echter de eerste kilometers gaan weer hard, erg hard. Ik probeer het tempo te drukken maar mede door de wind mee gaat het gewoon erg fijn. Daardoor de eerste vier kilometer rond de 4.00min./km.
Dan bij kilometer 6 krijg ik wat last van de darmen. Ik voelde ze al wel iets maar nu is het toch wel als last te omschrijven. Toch misschien te vet gegeten van tevoren(twee crackers met kaas)? Ondertussen blijft het groepje waar ik mee liep wat achter en de groep voor me is te ver weg. Ik mag alleen verder. Geen probleem, wel lekker opzich. Het is een mooie omgeving. Ik maak me alleen zorgen dat we nu al bijna 10km. redelijk wind mee hebben.
En dan, zoals verwacht, draaien we vol tegen de wind in. Ik ben alleen dus dat is best pittig, ook de darmen laten me niet met rust. Het liefst stap ik uit om een toilet te gaan zoeken. Maar er staan regelmatig veel lieve mensen aan de kant die aanmoedigen om door te gaan. Dat is dus wat ik doe.
Het valt zwaar, ik vraag me af waarom ik dit eigenlijk doe. Vermoedelijk zijn er geen andere dames in de buurt dus kan ik best rustiger aan. Maar dat wil ik niet. Mijn tempo is al erg terug gevallen. Waarschijnlijk ook door de wind want het groepje mannen, een eindje achter me, komt niet dichterbij. Na 14 km. lijkt de kramp in de darmen iets te verminderen, wat een opluchting. Nu hup door voor het laatste stuk. De wind is stevig en maakt het erg koud. De zon is bijna onder, pfff best een beproeving dit. Maar het aftellen is begonnen.
Ik kom Hardenberg weer binnen en kom tussen de 10km. lopers. Mede dankzij de voor fietser kom ik hier aardig goed tussendoor. Gelukkig is hier ook minder wind en iets warmer. Het laatste ..... stukje finish!!!! Het zit er weer op. Eerste bij de dames met ruim 13 minuten voorsprong op de tweede dame!
Dan na een douche en prijsuitreiking, redelijk verkleumt en niet fit genoeg om te eten richting huis. De darmen blijven wat opspelen. Op de terugweg zijn zelfs de hobbeltjes van de snelweg te veel. Ik had niet verwacht dat een zittende activiteit zoveel doorzettingsvermogen van me vergt. Het is alsof ik weer aan het lopen ben maar dit keer doe ik het zittend. De pijn in de darmen is er niet minder om. Dan gaat ook de spoorboom van de trein nog voor mijn neus dicht. Ik trek het bijna niet meer, ik moet naar het toilet, heb pijn en ben uitgeblust. Thuis laat ik alles wat ik mee heb om me heen vallen en snel naar boven, naar het toilet.
Jammer genoeg lucht dit niet op. Ik beland op bed met pijn, best veel pijn. In foetus houding is het te doen. Ik lig een paar uur, ga tussendoor nog wat naar het toilet als het er zowel boven als onder uit komt. Ik vermoed dat ik ORS moet hebben maar kan de trap niet af. Zelfs staan bij de wasbak is namelijk al teveel gevraagd en kruip weer richting bed.
Om 3uur in de nacht ga ik het er toch op wagen. Het lukt om beneden te komen, de achterdeur af te sluiten en ORS te pakken. Ik neem een extra zakje mee voor later in de nacht of ochtend.
Ondertussen doen de bilspieren pijn. Na het lopen van een halve marathon is het niet fijn om uren met opgetrokken benen te liggen. Maar strekken is geen optie. Leuk zo'n halve marathon maar dit heb ik nog niet eerder mee gemaakt. Pffffff.
In de ochtend is het iets beter. Ik heb nog pijn maar kan mijn benen weer strekken en opstaan. Ook eten lukt.
Het zal nog 24 uur duren voordat de pijn verdwijnt. En zelfs na die 24 uur ben ik nog niet fit. Tja sport en voeding. Soms heb je het prima voor elkaar en soms.... soms lukt het even niet.
17-04-'16: Er was ineens een startbewijs over in het 10 mijl team van run2day voor de Cascaderun of ik die plek in wil nemen. Tja het scheenbeen was nog niet hersteld, de arm is nog gevoelig maar ik had nog een paar dagen dus heb het aanbod aangenomen.
Echter heb ik op 15-04 een iets te enthousiaste workout gevolgd; 12 km. hardlopen, uur crossbox en een uur body balance. Dus op zondag sta ik met een vermoeid lijf aan de start. Direct een mooie test om erachter te komen of de rust dagen voor een wedstrijd noodzakelijk zijn.
Het is wat regenachtig, koud weer in de ochtend en daardoor word de kleding keuze lastig. Maar tijdens het wachten in het startvak is er vooral lekker veel zon.
De start gaat vlot de eerst 4 kilometers gaan nagenoeg in 4min./km.. De benen voelen nog zwaar en vooral de armen doen elke pas pijn. Ik weet dat ik tempo moet gaan minderen om het nog een beetje leuk te houden. Nadat ik dit gedaan heb word het lopen wel plezieriger maar gaat nog steeds niet echt lekker.
In de laatste kilometers komt de 5 mijl erbij dus wordt het meer een zigzag parcours. En in de laatste kilometer komt er ook nog een hagelbui over die voor verfrissing zorgt.
Na 1.08.35 kom ik als 5e senior dame binnen. Niet echt slecht, maar uiteindelijk heb ik een tempo gelopen net onder mijn halve marathon tempo dus dat is wel wat tegen vallend. Conclusie: ja met een opgeladen lijf aan de start verschijnen heeft wel zo zijn voordelen.
Komende week ga ik meer rust nemen en alleen een rustige training afwerken. Want vrijdag staat de halve marathon van Hardenberg op het programma...
03-04-'16; Ekiden Zwolle,
Met een team voor de Sprinter een marathon lopen is leuk, gezellig en gaan voor elkaar. Alleen het was ineens warm, erg warm En als het dan ook nog in de ochtend geregend heeft is het voor mij een lastig loopklimaat. Als 4e loper mocht ik de 10 kilometer lopen. Jammer genoeg was het niet mijn dag. Het voelde warm, zwaar en benauwd. Wel geprobeerd voor het team een goede tijd neer te zetten. Maar meer dan 41.19 zat er niet in. Uiteindelijk 9e in een tijd van 2.49.55 en een hele gezellige middag.
08-04-'16:
In de ochtend fiets ik na het werk met boodschappen terug richting mijn huis. Totdat er naast me ineens een autodeur open zwaait, ik probeer eromheen te sturen en te remmen maar fiets al naast de auto dus fiets vol tegen de kopse kant van de deur met mijn schouder en scheen en beland op het asfalt.
'Gaat het?' vraagt de dame die de deur open zwaaide. Tja het gaat. Ik lig nog op straat heb wat pijn maar baal voornamelijk dat iemand zo ineens de deur open zwaait. Langzaam krabbel ik overeind. De dame lijkt wat geschokken maar verklaart dat ze 'wat aan het dromen was' ..... tja en ik beland op straat. Ik heb weinig zin in een conversatie, ik lijk niks gebroken te hebben dus pak alle spullen die verspreid over straat liggen bij elkaar. De fiets is licht beschadigd maar lijkt ook in orde. Tijdens het fietsen voel ik toch de pijn in mijn schouder, scheen, voet en knie. Tja vol tegen een autodeur aanfietsen hakt er best in.
In de avond wel geprobeerd om crossfit te doen maar moet een aangepast programma doen omdat de arm buigen erg gevoelig is.
09-04-'16:
En zoals vaak is 'the day after' nog wat gevoeliger. Ik wou de Woldberg Trail lopen maar dat kan ik vergeten. Ik kies voor de racefiets. Dat gaat opzich best aardig mits er geen hobbels in de weg zitten. Elke trilling is gevoelig in de arm en scheenbeen. Uiteindelijk toch een goede 60km. gefietst.
10-04-'16:
Vandaag staat een Qualifiër op het programma bij de crossfit. Het komt slecht uit omdat de rechterzijde van het lijf nog iets beurs is. Maar ik heb niet zoveel keus omdat ik graag mee wil doen met de competitie en me daarvoor moet selecteren. In de ochtend eerst weer wat regen en daarna weer warmer. Wederom geeft me dat benauwdheid en aangezien ik mijn medicatie vergeten ben zal ik het wat rustiger aan moeten doen.
We hebben 12 minuten om zoveel mogelijk rondes te doen met 12 boxjumps, 6 thrusters en 6 barface burpees.
Uiteindelijk mag ik niet heel ontevreden zijn. Het meest pijnlijke was over de stang springen tijdens de burpees. De trillingen waren nog niet geschikt voor mijn scheenbeen. Daarnaast speelde ook de benauwdheid een rol. Maar de Qualifiër is volbracht dus dat is mooi.
Nu hopen dat ik dinsdag voldoende hersteld ben om weer de hardlooptraining te kunnen volgen.
