Afgelopen week echt rustig aan gedaan(voor mijn doen). Dinsdag niet naar de baan geweest maar uurtje in het bos wat rond gelopen, heel relaxt. Woensdag zes kilometer op een rustig tempo gelopen. Dus goed uitgerust ging ik richting Hardenberg.
Het was iets fris(10graden met redelijke wind) en de temperatuur zou ook gaan dalen. Daarom toch maar gekozen om in t-shirt met korte broek te lopen. Wat me opvalt bij de start is dat de dames zich niet voorin melden. Ik sta zelf ook niet met de neus op de eerste rij maar wil wel graag voorin het veld starten. Dit lukt en we zijn weg.
Na de Cascaderun had ik me voorgenomen om rustiger te starten. Ik mocht vandaag ook vijf kilometer verder dus wil graag zo snel mogelijk in 'mijn' tempo lopen. Maar het gaat goed, het gaat eigenlijk heerlijk en makkelijk. Uitgerust aan de start verschijnen heeft dus zo zijn voordelen lijkt. Echter de eerste kilometers gaan weer hard, erg hard. Ik probeer het tempo te drukken maar mede door de wind mee gaat het gewoon erg fijn. Daardoor de eerste vier kilometer rond de 4.00min./km.
Dan bij kilometer 6 krijg ik wat last van de darmen. Ik voelde ze al wel iets maar nu is het toch wel als last te omschrijven. Toch misschien te vet gegeten van tevoren(twee crackers met kaas)? Ondertussen blijft het groepje waar ik mee liep wat achter en de groep voor me is te ver weg. Ik mag alleen verder. Geen probleem, wel lekker opzich. Het is een mooie omgeving. Ik maak me alleen zorgen dat we nu al bijna 10km. redelijk wind mee hebben.
En dan, zoals verwacht, draaien we vol tegen de wind in. Ik ben alleen dus dat is best pittig, ook de darmen laten me niet met rust. Het liefst stap ik uit om een toilet te gaan zoeken. Maar er staan regelmatig veel lieve mensen aan de kant die aanmoedigen om door te gaan. Dat is dus wat ik doe.
Het valt zwaar, ik vraag me af waarom ik dit eigenlijk doe. Vermoedelijk zijn er geen andere dames in de buurt dus kan ik best rustiger aan. Maar dat wil ik niet. Mijn tempo is al erg terug gevallen. Waarschijnlijk ook door de wind want het groepje mannen, een eindje achter me, komt niet dichterbij. Na 14 km. lijkt de kramp in de darmen iets te verminderen, wat een opluchting. Nu hup door voor het laatste stuk. De wind is stevig en maakt het erg koud. De zon is bijna onder, pfff best een beproeving dit. Maar het aftellen is begonnen.
Ik kom Hardenberg weer binnen en kom tussen de 10km. lopers. Mede dankzij de voor fietser kom ik hier aardig goed tussendoor. Gelukkig is hier ook minder wind en iets warmer. Het laatste ..... stukje finish!!!! Het zit er weer op. Eerste bij de dames met ruim 13 minuten voorsprong op de tweede dame!
Dan na een douche en prijsuitreiking, redelijk verkleumt en niet fit genoeg om te eten richting huis. De darmen blijven wat opspelen. Op de terugweg zijn zelfs de hobbeltjes van de snelweg te veel. Ik had niet verwacht dat een zittende activiteit zoveel doorzettingsvermogen van me vergt. Het is alsof ik weer aan het lopen ben maar dit keer doe ik het zittend. De pijn in de darmen is er niet minder om. Dan gaat ook de spoorboom van de trein nog voor mijn neus dicht. Ik trek het bijna niet meer, ik moet naar het toilet, heb pijn en ben uitgeblust. Thuis laat ik alles wat ik mee heb om me heen vallen en snel naar boven, naar het toilet.
Jammer genoeg lucht dit niet op. Ik beland op bed met pijn, best veel pijn. In foetus houding is het te doen. Ik lig een paar uur, ga tussendoor nog wat naar het toilet als het er zowel boven als onder uit komt. Ik vermoed dat ik ORS moet hebben maar kan de trap niet af. Zelfs staan bij de wasbak is namelijk al teveel gevraagd en kruip weer richting bed.
Om 3uur in de nacht ga ik het er toch op wagen. Het lukt om beneden te komen, de achterdeur af te sluiten en ORS te pakken. Ik neem een extra zakje mee voor later in de nacht of ochtend.
Ondertussen doen de bilspieren pijn. Na het lopen van een halve marathon is het niet fijn om uren met opgetrokken benen te liggen. Maar strekken is geen optie. Leuk zo'n halve marathon maar dit heb ik nog niet eerder mee gemaakt. Pffffff.
In de ochtend is het iets beter. Ik heb nog pijn maar kan mijn benen weer strekken en opstaan. Ook eten lukt.
Het zal nog 24 uur duren voordat de pijn verdwijnt. En zelfs na die 24 uur ben ik nog niet fit. Tja sport en voeding. Soms heb je het prima voor elkaar en soms.... soms lukt het even niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten