Meppel Cityrun 11-09-2016

11-09-2016:
Bij de Strongmanrun was een close finish .... Maar die van de Meppel Cityrun was nog closer. 
Twee kilometer aan kop en toen ingehaald door een heer die tempomaker was van de dame achter hem. Hun tempo was te hoog dus liet ik ze gaan. Toen gedurende het tweede rondje kwam ik

langzaam dichterbij. Maar ik kon niet veel versnellen. Tja welke tactiek wordt het dan. Erachter wachten en het op een sprint aan laten komen of kijken of je twee kilometer voor de finish er 'rustig' voorbij kan en haar meer kan vermoeien zodat het niet op die sprint aankomt.
Gekozen voor tactiek twee. Die mislukte direct. Ze volgden en zouden op een kilometer voor de finish versnellen zei de tempomaker tegen haar. Dus ze liepen mij weer voorbij in een tempo wat wederom te hoog lag. Dat duurde echter niet lang want ze zakte weer iets in waardoor ik in de hoofdstraat weer aanhaakte. Ik kreeg nog een poging voor tactiek één. Maar hoe ver is de finish?, wat kan ik nog?, wat kan zij nog?...
Net voor de laatste bocht gegaan. Er langs.. Gas.... Alles wat er nog inzat en de finish 'zoeken'. Dat was toch nog een stukje maar ze passeerde me niet!
1e dame 8 Engelse mijl! 

Strongmanrun 2016

04-09-2016, Nijverdal Strongmanrun:

Nadat ik op 03-09-'16 een dagje als therapeut geholpen heb mag ik vandaag zelf aan de slag. Er is een gezonde spanning. Hier heb ik naar toegewerkt, dit moet mijn wedstrijd worden. En als het niet zo vlot verloopt als ik wil moet ik maar gewoon genieten van de natuur, het publiek en de obstakels.

In het startvak ziet het er goed uit. Ik sta aardig voorin tussen voornamelijk andere competitors(wedstrijdlopers). Het aftellen begint en dan gaan we van start! Binnen een kilometer voel ik benauwdheid opkomen. Ik ben mijn medicatie tegen inspanningsastma vergeten dus moet rustig beginnen om het lijf rustiger te laten wennen aan de inspanning. Na 500 meter begin ik een 'praatje' met een andere loper. Het publiek vind dit wel grappig dat er zo vroeg in de loop al socialiserende praatjes gemaakt worden. De meneer is boer en zijn kracht is volhouden en de hindernissen. Voorgaande jaren is hij een aantal minuten voor mij gefinisht. Ik maak direct duidelijk dat hij niet moet wachten, ieder zijn ding, als we toevallig bij elkaar lopen is dat prima. En zo zal dat ook gaan. Hij blijft in mijn zicht en loopt soms wat verder voor me en soms vlak voor me. 

De eerste hindernissen zijn goed te doen; door het mais, over strobalen, heuveltjes. Na een paar kilometer worden de heuveltjes overigens wel vermoeiend. Dat steeds een beetje stijgen, dalen en weer stijgen. Gelukkig wel voornamelijk onverharde paden. Ik weet dat er straks een hoge 'muur of schutting' komt en heb wat ‘angst’ of deze voor mij te doen is. Nog nooit heb ik alleen een hoge muur overwonnen, dus ik zal blij zijn als die geweest is. 

Om me heen vooral mannen. Ik ben als tweede vrouw vertrokken en hoor van omstanders dat ik nog steeds tweede lig. De schutting variërend van 90cm tot 120cm lukken prima, eerst springend maar daarna toch maar even handje erbij omdat ze wat hoger zijn.

En daar is hij dan, de muur. Ik zie een aantal mannen voor me met enige moeite er overheen komen. Ik neem 

mezelf voor dat direct de eerste keer raak moet zijn omdat het anders te veel kracht kost. Ik ren erop af en hij is toch hoger dan verwacht. Ik spring en kan de rand grijpen, maar daar hang je dan. Van youtube filmpjes weet ik dat ik nu moet lopen met de bennen. Alles eruit om erover te komen, kom op!, hangen, wurmen, duwen en jaaaaa, gelukt! Het is gelukt! 

Nu heelhuids door en uitlopen. 

Er komen nog meer lastig. Zoals direct de volgende. Een net waar je onder door moet. Ik besluit het hangend te doen, scheelt weer voeten omhoog brengen. Ook dat gaat goed en ik kan verder. De man die ik in begin tegen kwam hield nog even een oogje in het zeil of ik nog volgde. Toch wel grappig zo iemand waarbij je nagenoeg de hele run in de buurt loopt terwijl je toch op de eigen tempo loopt.

Daarna een nieuwe hindernis. Tussen schijven heen en weer ‘hiphoppen’. Gelukkig had ik het introductie filmpje gezien en ook dat gaat aardig goed.

De Cliffhanger is nog wel even een dingetje. Dat ziet er toch wel uitdagend uit. Je staat op een plateau en moet naar de overkant springen en een buis vast grijpen en dan omhoog klauteren. Ik wacht even om het af te kijken en besluit dan toch maar gewoon te springen.  Dat gaat prima en zo wordt ook dit obstakel goed overwonnen.

Na een modderbadje komen de heuvels. Aangezien ik weet dat dit niet mijn ding is, net zoals voor veel anderen, besluit ik rustig aan te doen. Door alle voorgaande heuvels zijn mijn benen aardig verzuurd. Misschien toch te weinig getraind op heuvelachtig terrein? Ik hoop maar dat deze keuze me niet veel vertraagd. Maar ik denk dat als ik hier vol de verzuring in ga dat me 

verderop in de run meer vertraagd dan nu rustiger aan zodat ik straks weer lekker verder kan.

Dan is het zwembad in zicht met de bekende monkey bars. Iets wat ik wel kan maar de verzuring begint te komen en het zijn wel wat meer dan zes of acht bars die genomen moeten worden. Maar het lukt, eind bereikt. Dan richting hoofdstraat. Je merkt aan alles dat het eind over een aantal kilometers komt. Vermoedelijk nog wel 5km, maar toch. Bij de schuim hindernis is het schuim heel hoog. Daar verdwijnen we compleet in. Daar is ook geen lucht.

De brug die een eind verder volgt is toch best hoog. Maar treuzelen heeft geen zin, gewoon dat water in springen.

En dan ineens zie ik in de verte de eerste dame lopen! Ze is nog een eind weg, we zijn op 18 kilometer. Tja schijnbaar loop ik nu iets harder, maar ja ik kan er niet even heen sprinten. Ook mijn energie voorraad is beperkt en belemmerd dat. Ik moet onder een touw hangend naar de overkant van het water. Door de verzuring in de kuiten en mijn niet al te beste techniek is dit nog een behoorlijk uitdaging. 

Ik ben blij als ik de overkant bereikt heb en kan kijken of ik nog dichterbij de dame kan komen. Er volgen hele modderig bulten en daarna de Vietcong tunnels. Die zijn krap en aarde donker. Ik had niet verwacht dat het zo donker kon zijn! Dan slaat bijna het noodlot toe. Ik steun af met mijn rechter arm en voel de kop weer terug schieten in de kom van mijn rechter schouder. Ik ervaar een enorme pijn en ga direct hyper ventileren in die donkere tunnels. Ik probeer eruit te komen en schreeuw van de pijn.
Als ik eruit ben probeer ik te bedenken wat ik ga doen. Hier stoppen wegens de hyper ventilatie en de pijn. Of raap ik mezelf bij elkaar en probeer de run uit te lopen en zie wel waar ik finish. Nog twee kilometer misschien en waarschijnlijk hoef ik de arm niet meer te gebruiken. Na 50-100 meter wandelen besluit ik door te gaan, de ademhaling is weer op orde. Er volgen smalle paadjes en de dame die ondertussen weer verder van me vandaan gelopen is nader ik langzaam. Bij de brug gaan we tegelijk het net op. Ik ben iets eerder boven en probeer niet om te kijken of ik misschien twee meter voorsprong heb. Door de adrenaline is de pijn in de schouder te onderdrukken. We moeten het water in over bovenstammen, dus afsteunen. Het is pijnlijk niet fijn. Maar ik hou me voor dat dat tijdelijk is. Nu doorgaan. 

Wie weet kan het gewoon. Wie weet ben ik straks de eerste dame op de laatste hindernis…. Ik ga het water uit, ren verder, om een voetbalveld en zie bij het omgaan van de bocht dat ik wel iets voorsprong heb, maar wie weet gaat ze nog sprinten. Gauw naar de laatste hindernis.
Geen fijne en hij duurt redelijk lang. Maar ik word al aangekondigd, en de andere dame nog niet. Gaat het dan gebeuren, kan het dan echt? Ga ik de strongmanrun 2016 Nijverdal winnen?

Ja het kan, nog geen honderdmeter meer naar de finish en binnen!!!

Pff het lijntje tussen stoppen en winnen was dun, heel dun, maar dik genoeg om te winnen!

En de meneer die ik zeker 15 kilometer in de buurt had van het begin praatje? Die finishte 5 minuten na me.

Triatlon Ten Boer 27-08-'2016

Na bijna een half jaar blog stilte is het tijd voor een update van een aantal hoogte punten. Want die waren er ..... en hebben ook nieuwe ontwikkelingen tot gevolg. Allereerst hieronder het verslag van Triatlon Ten Boer:

27-08-'16:
Je hebt vakantie en gaat niet naar het buitenland. Wat doe je dan? ... Juist je gaat ervaring opdoen bij een kwart triatlon in Ten Boer.
Dit had ik twaalf dagen voor de triatlon besloten, en aangezien ik nog niet echt een zwem wonder ben ging dit met nog twaalf dagen voor de boeg ook niet meer gebeuren.
Wel nog wat tips en tricks meegekregen van E W en R W waarvoor mijn dank👍🏻.

En dan de avond vantevoren alle spullen voor de verschillende onderdelen klaar leggen, fiets in de auto, wekker vroeg zetten.... Ik moest toch even slikken aangezien dit toch aan mijn eventing tijd doet denken in de paardensport.

Uiteindelijk op plek van bestemming, spullen klaar gelegd en starten met het eerste onderdeel, het zwemmen. Bij het eerste keerpunt de bril vol met water dus dat gingen we bij de tweede en volgende anders doen. Na 23 minuten(tja niet echt mijn ding) was de kilometer volbracht en kon ik naar de fietsen. Hup alles op en aan en net als ik weg wil gaan, zie ik daar nog drie gelletjes liggen. O ja, ook wel handig voor onderweg. Gauw bij me gestoken en weg. 

Het eerste stuk gaat best oke, gemiddeld boven de 30km/u dus dat voelt goed. Met de redelijke wind die er staat kan ik dit gemiddelde niet vasthouden. De benen gaan na 30km ook wel aardig verzuren dus dat belooft wat voor het hardlopen. Maar aangezien ik eigenlijk ook geen fiets ervaring heb ben ik tevreden.Terug bij het wisselpunt heeft iemand anders zijn fiets maar even op mijn plek gezet. Ik pruts hem ertussen en hij blijft hangen, echter staat hij midden op mijn plek met spullen waardoor de wissel wat minder vlot verloopt. En dan... Dan mag ik lopen. Ik ben wat huiverig en het voelt de eerst twee kilometer alsof mijn sokken dubbel zitten. Daarna is dat gevoel weg en gaat het lopen prima. De eerste kilometer zelfs in 4.15min. Alsof ik nog niet gezwommen en gefietst heb. Ik kan dan ook aardig wat andere lopers inhalen dus dat is leuk. 

Na 2.35.07 finish ik mijn eerst kwart triatlon😃.
Een mooie ervaring, wie weet dat ik volgend jaar weer één doe

Halve marathon Hardenberg

22-04-2016: 
Afgelopen week echt rustig aan gedaan(voor mijn doen). Dinsdag niet naar de baan geweest maar uurtje in het bos wat rond gelopen, heel relaxt. Woensdag zes kilometer op een rustig tempo gelopen. Dus goed uitgerust ging ik richting Hardenberg.

Het was iets fris(10graden met redelijke wind) en de temperatuur zou ook gaan dalen. Daarom toch maar gekozen om in t-shirt met korte broek te lopen. Wat me opvalt bij de start is dat de dames zich niet voorin melden. Ik sta zelf ook niet met de neus op de eerste rij maar wil wel graag voorin het veld starten. Dit lukt en we zijn weg. 
Na de Cascaderun had ik me voorgenomen om rustiger te starten. Ik mocht vandaag ook vijf kilometer verder dus wil graag zo snel mogelijk in 'mijn' tempo lopen. Maar het gaat goed, het gaat eigenlijk heerlijk en makkelijk. Uitgerust aan de start verschijnen heeft dus zo zijn voordelen lijkt. Echter de eerste kilometers gaan weer hard, erg hard. Ik probeer het tempo te drukken maar mede door de wind mee gaat het gewoon erg fijn. Daardoor de eerste vier kilometer rond de 4.00min./km. 
Dan bij kilometer 6 krijg ik wat last van de darmen. Ik voelde ze al wel iets maar nu is het toch wel als last te omschrijven. Toch misschien te vet gegeten van tevoren(twee crackers met kaas)? Ondertussen blijft het groepje waar ik mee liep wat achter en de groep voor me is te ver weg. Ik mag alleen verder. Geen probleem, wel lekker opzich. Het is een mooie omgeving. Ik maak me alleen zorgen dat we nu al bijna 10km. redelijk wind mee hebben.
En dan, zoals verwacht, draaien we vol tegen de wind in. Ik ben alleen dus dat is best pittig, ook de darmen laten me niet met rust. Het liefst stap ik uit om een toilet te gaan zoeken. Maar er staan regelmatig veel lieve mensen aan de kant die aanmoedigen om door te gaan. Dat is dus wat ik doe.
Het valt zwaar, ik vraag me af waarom ik dit eigenlijk doe. Vermoedelijk zijn er geen andere dames in de buurt dus kan ik best rustiger aan. Maar dat wil ik niet. Mijn tempo is al erg terug gevallen. Waarschijnlijk ook door de wind want het groepje mannen, een eindje achter me, komt niet dichterbij. Na 14 km. lijkt de kramp in de darmen iets te verminderen, wat een opluchting. Nu hup door voor het laatste stuk. De wind is stevig en maakt het erg koud. De zon is bijna onder, pfff best een beproeving dit. Maar het aftellen is begonnen. 
Ik kom Hardenberg weer binnen en kom tussen de 10km. lopers. Mede dankzij de voor fietser kom ik hier aardig goed tussendoor. Gelukkig is hier ook minder wind en iets warmer. Het laatste ..... stukje finish!!!! Het zit er weer op. Eerste bij de dames met ruim 13 minuten voorsprong op de tweede dame!

Dan na een douche en prijsuitreiking, redelijk verkleumt en niet fit genoeg om te eten richting huis. De darmen blijven wat opspelen. Op de terugweg zijn zelfs de hobbeltjes van de snelweg te veel. Ik had niet verwacht dat een zittende activiteit zoveel doorzettingsvermogen van me vergt. Het is alsof ik weer aan het lopen ben maar dit keer doe ik het zittend. De pijn in de darmen is er niet minder om. Dan gaat ook de spoorboom van de trein nog voor mijn neus dicht. Ik trek het bijna niet meer, ik moet naar het toilet, heb pijn en ben uitgeblust. Thuis laat ik alles wat ik mee heb om me heen vallen en snel naar boven, naar het toilet. 
Jammer genoeg lucht dit niet op. Ik beland op bed met pijn, best veel pijn. In foetus houding is het te doen. Ik lig een paar uur, ga tussendoor nog wat naar het toilet als het er zowel boven als onder uit komt. Ik vermoed dat ik ORS moet hebben maar kan de trap niet af. Zelfs staan bij de wasbak is namelijk al teveel gevraagd en kruip weer richting bed. 
Om 3uur in de nacht ga ik het er toch op wagen. Het lukt om beneden te komen, de achterdeur af te sluiten en ORS te pakken. Ik neem een extra zakje mee voor later in de nacht of ochtend. 
Ondertussen doen de bilspieren pijn. Na het lopen van een halve marathon is het niet fijn om uren met opgetrokken benen te liggen. Maar strekken is geen optie. Leuk zo'n halve marathon maar dit heb ik nog niet eerder mee gemaakt. Pffffff.
In de ochtend is het iets beter. Ik heb nog pijn maar kan mijn benen weer strekken en opstaan. Ook eten lukt. 
Het zal nog 24 uur duren voordat de pijn verdwijnt. En zelfs na die 24 uur ben ik nog niet fit. Tja sport en voeding. Soms heb je het prima voor elkaar en soms.... soms lukt het even niet. 

Cascaderun Hoogeveen

17-04-'16: Er was ineens een startbewijs over in het 10 mijl team van run2day voor de Cascaderun of ik die plek in wil nemen. Tja het scheenbeen was nog niet hersteld, de arm is nog gevoelig maar ik had nog een paar dagen dus heb het aanbod aangenomen.
Echter heb ik op 15-04 een iets te enthousiaste workout gevolgd; 12 km. hardlopen, uur crossbox en een uur body balance. Dus op zondag sta ik met een vermoeid lijf aan de start. Direct een mooie test om erachter te komen of de rust dagen voor een wedstrijd noodzakelijk zijn.
Het is wat regenachtig, koud weer in de ochtend en daardoor word de kleding keuze lastig. Maar tijdens het wachten in het startvak is er vooral lekker veel zon. 

De start gaat vlot de eerst 4 kilometers gaan nagenoeg in 4min./km.. De benen voelen nog zwaar en vooral de armen doen elke pas pijn. Ik weet dat ik tempo moet gaan minderen om het nog een beetje leuk te houden. Nadat ik dit gedaan heb word het lopen wel plezieriger maar gaat nog steeds niet echt lekker. 
In de laatste kilometers komt de 5 mijl erbij dus wordt het meer een zigzag parcours. En in de laatste kilometer komt er ook nog een hagelbui over die voor verfrissing zorgt. 
Na 1.08.35 kom ik als 5e senior dame binnen. Niet echt slecht, maar uiteindelijk heb ik een tempo gelopen net onder mijn halve marathon tempo dus dat is wel wat tegen vallend. Conclusie: ja met een opgeladen lijf aan de start verschijnen heeft wel zo zijn voordelen.

Komende week ga ik meer rust nemen en alleen een rustige training afwerken. Want vrijdag staat de halve marathon van Hardenberg op het programma...

'...de deur vliegt open en ik beland op het asfalt'....

03-04-'16; Ekiden Zwolle,
Met een team voor de Sprinter een marathon lopen is leuk, gezellig en gaan voor elkaar. Alleen het was ineens warm, erg warm En als het dan ook nog in de ochtend geregend heeft is het voor mij een lastig loopklimaat. Als 4e loper mocht ik de 10 kilometer lopen. Jammer genoeg was het niet mijn dag. Het voelde warm, zwaar en benauwd. Wel geprobeerd voor het team een goede tijd neer te zetten. Maar meer dan 41.19 zat er niet in. Uiteindelijk 9e in een tijd van 2.49.55 en een hele gezellige middag.

08-04-'16:
In de ochtend fiets ik na het werk met boodschappen terug richting mijn huis. Totdat er naast me ineens een autodeur open zwaait, ik probeer eromheen te sturen en te remmen maar fiets al naast de auto dus fiets vol tegen de kopse kant van de deur met mijn schouder en scheen en beland op het asfalt. 
'Gaat het?' vraagt de dame die de deur open zwaaide. Tja het gaat. Ik lig nog op straat heb wat pijn maar baal voornamelijk dat iemand zo ineens de deur open zwaait. Langzaam krabbel ik overeind. De dame lijkt wat geschokken maar verklaart dat ze 'wat aan het dromen was' ..... tja en ik beland op straat. Ik heb weinig zin in een conversatie, ik lijk niks gebroken te hebben dus pak alle spullen die verspreid over straat liggen bij elkaar. De fiets is licht beschadigd maar lijkt ook in orde. Tijdens het fietsen voel ik toch de pijn in mijn schouder, scheen, voet en knie. Tja vol tegen een autodeur aanfietsen hakt er best in.
In de avond wel geprobeerd om crossfit te doen maar moet een aangepast programma doen omdat de arm buigen erg gevoelig is. 

09-04-'16:
En zoals vaak is 'the day after' nog wat gevoeliger. Ik wou de Woldberg Trail lopen maar dat kan ik vergeten. Ik kies voor de racefiets. Dat gaat opzich best aardig mits er geen hobbels in de weg zitten. Elke trilling is gevoelig in de arm en scheenbeen. Uiteindelijk toch een goede 60km. gefietst. 

10-04-'16:
Vandaag staat een Qualifiër op het programma bij de crossfit. Het komt slecht uit omdat de rechterzijde van het lijf nog iets beurs is. Maar ik heb niet zoveel keus omdat ik graag mee wil doen met de competitie en me daarvoor moet selecteren. In de ochtend eerst weer wat regen en daarna weer warmer. Wederom geeft me dat benauwdheid en aangezien ik mijn medicatie vergeten ben zal ik het wat rustiger aan moeten doen. 
We hebben 12 minuten om zoveel mogelijk rondes te doen met 12 boxjumps, 6 thrusters en 6 barface burpees. 
Uiteindelijk mag ik niet heel ontevreden zijn. Het meest pijnlijke was over de stang springen tijdens de burpees. De trillingen waren nog niet geschikt voor mijn scheenbeen. Daarnaast speelde ook de benauwdheid een rol. Maar de Qualifiër is volbracht dus dat is mooi. 

Nu hopen dat ik dinsdag voldoende hersteld ben om weer de hardlooptraining te kunnen volgen. 

Het 'leed' dat regen heet!

Dinsdag 22-03-'16: Vandaag tijdens de training 100m's op het programma. Dat is eigenlijk niet echt ingewikkeld alleen de tel bij houden is dat op de één of andere manier wel. En er vanuit gaan dat de eersten dat wel doen, dat is niet handig want ook die raken de tel kwijt als je 25 herhalingen hebt! Het idee is natuurlijk om nog rustig aan te doen na zaterdag. Maar uiteindelijk gewoon lekker getraind en gelopen. Het enigste minpunt is de blaar die weer opengaat en nagenoeg de hele training pijn doet. Hopelijk hersteld die vlot. 

Woensdag 23-03-'16: Aan het eind van de middag 9km hardgelopen. Weinig fut. De hele dag al moe en weinig zin. Maar nadien wel een tevreden gevoel.

Vrijdag 25-03-'16: Crossfit time: eerst 6 km heen hardgelopen en daarna was het play time. Een mooie warming-up met kettle belt swing, touwtje springen, opdrukken en boxjumps. Daarna ketllebelt Snatch als skill en uiteindelijk play time! Met daarin Burpee's, knee's to elbow, box jumps, ketle belt swing, sit-ups en touwtje springen. En eigenlijk heb ik een afwisseling van alles. Dus aan deze zijde geen klachten. Alleen jammer dat de blaar weer open gegaan is en het terug hardlopen wel wat gevoelig is. 

Zaterdag 26-03-'16: Vandaag op de racefiets naar Hogeveen om hardloopschoenen te passen. Ik ken de weg eigenlijk niet maar heb een briefje gemaakt dus moet goed komen. Echter kom ik er na 10km. al achter dat ik niet meer op de geplande route zit. Ik zoek wat borden, fiets wat op gevoel en pak toch ook een paar keer voor de zekerheid google maps er even bij. Het fietsen schiet niet echt op en ik heb het idee dat ik kilometers om fiets.
Het schoenen passen gaat 'redelijk' snel. Ik krijg twee schoenen aangeboden door C en eigenlijk zitten ze beide goed. De ene is de Asics Pursue 2 en de andere de New Balance w1080. Eigenlijk kan ik niet kiezen tussen beide maar kies dan voor de new Balance omdat het een afwisseling moet zijn op mijn huidige Asics Nimbus. Benieuwd hoe dit uitpakt.
De terugweg met advies een iets saaiere maar makkelijk vindbare route gefietst die uiteindelijk maar 2 km. korter is! Toch wel een beetje vermoeid omdat ik niet echt gewend ben om 62 km. te fietsen.

Zondag 27-03-'16: Vandaag weer eens tijd voor Havelte-Holtingerveld. Er is regen voorspelt en bij het opstaan regent het al aardig. Ik wil me hierdoor niet weer houden en ga met enige tegenzin in regenkleding met een pet op op de fiets richting Havelte. Het is rustig, 1e paasdag, klok een uur voor uitgezet en het regent. Aangekomen bij de vlindertuin regenkleding uit en regen hardloopjack aan. Maar na 10-15 minuten lopen merk ik dat het toch echt warmer is dan een aantal weken geleden. Dus regenjack maar weer uit, ondanks de regen voelt het lekker. Hoezo het leed dat regen heet? Het is heerlijk rustig en zo loop ik uiteindelijk 15 km. in de ochtend rust en regen. Wat een lekker begin van de dag.
Alleen jammer dat er morgen weer regen op het programma staat. Maar ach vandaag was het uiteindelijk, zoals zo vaak, ook heerlijk om te lopen