Afgelopen week geen bijzondere week met sporten gehad. Het is vochtig weer waardoor de inspanningsastma meer opspeelt. Door het vergeten van medicatie gaat het lopen dan wat minder vlot. Dinsdag 5 x 1000meter gelopen in een redelijk relaxt tempo, woensdag uitloop training van 8,5km.
Vrijdag in de ochtend 16 km met 6 x 6 min tempo en 4 minuten 'actieve rust' (10 km/u). In de avond naar de crossbox. Techniek training voor Muscle Up, technisch een lastige oefening die daarnaast veel kracht kost maar wel interessant is. Daarna nog 20 minuten 'spel'. Maar dit ging allemaal niet zo geweldig. De spieren lijken dan wat verzuurd door de ochtend training en daardoor gaat het in de avond toch minder.
Zaterdag geprobeerd rustig een rondje mountainbiken waarbij de hartslag ergens tussen de 110 en 130 bleef. De ging redelijk goed al was het erg modderig. Dat was ook de reden dat de mountainbike al een paar weken rust had gehad.
Op zondag kwam toen de combinatie van hardlopen en crossfit, wat toch best een lange training opleverde:
Pre-warming-up: 6k run
Warming-up: 500m. roeien, 50 tuck jumps, 50 push-ups.
1e AMRAP, 30 min (!): 10 squats(BW), 10 handstands, 10 deadlifts(BW) en 10 push ups (10 rondes)
2e (bonus) AMRAP, 10 min.: 10 air squats, 10 push-ups, 10 sit-ups en 10 box jumps. (7 rondes)
'Cool down': 6k run
De AMRAP was langer dan deze meestal is. Maar door de afwisselende oefeningen van kracht en uithoudingsvermogen was dit wel goed te doen. Waarna ons gevraagd werd of we nog een extra AMRAP wouden meedoen van 10 minuten.
Lekker met een voldaan gevoel daarna bijkomen.
Komende week nog twee rustige trainingen en dan op naar Nijeveen!
zondag 29 november 2015
zaterdag 21 november 2015
En toen waren we zes maanden verder .....
Zoals de titel al zegt zes maanden blog stilte.... De reden? Vermoedelijk mede door de laatste loodjes van de studie, daarna wou ik even heel weinig. Ja wel hardlopen en sporten maar verder op werk na even niks. De vakantie kwam er tussen en toen extra werk en invallen voor collega's. Ondertussen waren er nieuwe plannen gemaakt voor het najaar en is er ongeveer elke maand vanaf september wel een evenement.
De Run van Roden ging eigenlijk wel oke, niet bijzonder maar wel lekker gelopen 2e in 1.34.54.
Na de zomer volgde de Strongmanrun. Deze ging niet zo geweldig van kilometer 3 tot en met 8 behoorlijke steek. Ik kreeg het niet weg en bleef rustig joggen. Ik kon me niet voorstellen dat die steek er 20 kilometer zou blijven. Maar het loopt niet echt lekker en ik werd in die vijf kilometer behoorlijk ingehaald door andere lopers. Gelukkig kan ik na kilometer 8 weer vrijuit lopen en andere mensen weer inhalen. Mijn zicht op een goede plaatsing was voor mijn gevoel al verkeken doordat ik vijf kilometer met een 'rem erop' gelopen heb. Wel lekker uitgelopen en uiteindelijk 5e (van de 1205 vrouwen). Maar twee minuten van het podium af. Tja wat als..... speelt dan toch wel door je hoofd.
Vervolgens me gericht op de Rothaarsteig, een trial run over 22 kilometer met meer dan 400 hoogte meters. Moeilijk om je energie te verdelen als je eigenlijk niet echt gewend bent om in een heuvel landschap te lopen. Wel erg leuk om te doen en mooi. Eerste gedeelte veel heuvel op en geprobeerd mezelf in te houden. Daarna heuvel af en rechte stukken behoorlijk tempo kunnen maken en uiteindelijk een 2e prijs bij de dames senioren gewonnen. Best een beetje verbaasd en nog niet eens 'dood op'. Echter de kater kwam later. Na goed een dag enorme spierpijn in de bovenbenen. Tja het was te verwachten dat zoiets niet zo zonder spierpijn kan.
Een week later toen de spierpijn amper over was, meegedaan aan de Crossbox Throwdown. Een combinatie van atletiek, turnen en gewichtsheffen. Oftewel opdrukken, optrekken, squaten, gewichtheffen, stukjes hardlopen ..... Heel divers, zwaar, pittig en diep gaan. Tijdens de dag verschillende workouts moeten doen. Uiteindelijk in mijn groep winnaar van alle onderdelen. Wederom bijna ene week spierpijn maar ook enorme motivatie om mijn knelpunten tijdens de workout de komende maanden aan te pakken en te verbeteren.
Toen me geconcentreerd op de Marathon op Terschelling(die twee weken later was). Geen idee wat ik zou kunnen en wat mogelijk was. Op gevoel gestart en met angst gelopen dat ik na 27 kilometer op zou zijn(net al in Diever). De voorbereiding was namelijk wat lastig doordat ik drie weken ervoor nog die trial in Duitsland had. Tijdens de marathon me ook nog wat bang laten maken door ervaren lopers op Terschelling. Straks dan zou de wind, de duinen en het strand nog komen. Ik vond de eerste 20 kilometer ook niet zo geweldig, het is dan nog een heel eind en lijkt haast uitzichtloos. Na twintig kilometer voelde het verder nog goed en kon ik een stuk meelopen met een aantal mannen. Na het strand zakten hun in en adviseerden mij om door te gaan als ik beneden de 3.30 wou finishen. Dat stond eigenlijk niet in mijn planning en ik twijfelde of ik dat zou kunnen. Maar de benen voelde goed. Daarom besloten om het gewoon te doen. Dit ging prima. De longway was idd redelijk lang. Ik was ondertussen ook wel toe aan het eind. Ik was niet moe, de benen voelde prima maar ik vond het nu wel lang genoeg haha.
Toen ik bij de bebouwing kwam nog voldoende energie om wat mee te swingen op de muziek, en vooral de laatste meters met al de mensen langs de kant. Een wave die je begeleidt richting de finish. Het finishen en eigenlijk nog geen eens helemaal stuk zijn. In een tijd van 3.28.49 tweede van de dames senioren recreanten. Ik heb mezelf hier behoorlijk mee verbaasd. De eerste en de laatste twee kilometers wat sneller gelopen. De 38km ertussen in eigenlijk heel stabiel en vlak(enkel op het strand net iets rustiger.
De volgende dag alleen lichte spierpijn in de bovenbenen. Ik kon gewoon normaal de trap af lopen. Als elke marathon zo gaat dan tekenen ik ervoor!
De foto is gemaakt na 40 kilometer.
Nu heb ik een maandje om me weer voor te breiden om de halve marathon in Nijeveen. Mijn thuis basis tegenwoordig dus ik wil daar graag goed lopen. Maar ja binnen een maand na de marathon alweer een halve lopen ...... Of het lukt weten we over twee weken.
De Run van Roden ging eigenlijk wel oke, niet bijzonder maar wel lekker gelopen 2e in 1.34.54.
Na de zomer volgde de Strongmanrun. Deze ging niet zo geweldig van kilometer 3 tot en met 8 behoorlijke steek. Ik kreeg het niet weg en bleef rustig joggen. Ik kon me niet voorstellen dat die steek er 20 kilometer zou blijven. Maar het loopt niet echt lekker en ik werd in die vijf kilometer behoorlijk ingehaald door andere lopers. Gelukkig kan ik na kilometer 8 weer vrijuit lopen en andere mensen weer inhalen. Mijn zicht op een goede plaatsing was voor mijn gevoel al verkeken doordat ik vijf kilometer met een 'rem erop' gelopen heb. Wel lekker uitgelopen en uiteindelijk 5e (van de 1205 vrouwen). Maar twee minuten van het podium af. Tja wat als..... speelt dan toch wel door je hoofd.
Vervolgens me gericht op de Rothaarsteig, een trial run over 22 kilometer met meer dan 400 hoogte meters. Moeilijk om je energie te verdelen als je eigenlijk niet echt gewend bent om in een heuvel landschap te lopen. Wel erg leuk om te doen en mooi. Eerste gedeelte veel heuvel op en geprobeerd mezelf in te houden. Daarna heuvel af en rechte stukken behoorlijk tempo kunnen maken en uiteindelijk een 2e prijs bij de dames senioren gewonnen. Best een beetje verbaasd en nog niet eens 'dood op'. Echter de kater kwam later. Na goed een dag enorme spierpijn in de bovenbenen. Tja het was te verwachten dat zoiets niet zo zonder spierpijn kan.
Een week later toen de spierpijn amper over was, meegedaan aan de Crossbox Throwdown. Een combinatie van atletiek, turnen en gewichtsheffen. Oftewel opdrukken, optrekken, squaten, gewichtheffen, stukjes hardlopen ..... Heel divers, zwaar, pittig en diep gaan. Tijdens de dag verschillende workouts moeten doen. Uiteindelijk in mijn groep winnaar van alle onderdelen. Wederom bijna ene week spierpijn maar ook enorme motivatie om mijn knelpunten tijdens de workout de komende maanden aan te pakken en te verbeteren.
Toen me geconcentreerd op de Marathon op Terschelling(die twee weken later was). Geen idee wat ik zou kunnen en wat mogelijk was. Op gevoel gestart en met angst gelopen dat ik na 27 kilometer op zou zijn(net al in Diever). De voorbereiding was namelijk wat lastig doordat ik drie weken ervoor nog die trial in Duitsland had. Tijdens de marathon me ook nog wat bang laten maken door ervaren lopers op Terschelling. Straks dan zou de wind, de duinen en het strand nog komen. Ik vond de eerste 20 kilometer ook niet zo geweldig, het is dan nog een heel eind en lijkt haast uitzichtloos. Na twintig kilometer voelde het verder nog goed en kon ik een stuk meelopen met een aantal mannen. Na het strand zakten hun in en adviseerden mij om door te gaan als ik beneden de 3.30 wou finishen. Dat stond eigenlijk niet in mijn planning en ik twijfelde of ik dat zou kunnen. Maar de benen voelde goed. Daarom besloten om het gewoon te doen. Dit ging prima. De longway was idd redelijk lang. Ik was ondertussen ook wel toe aan het eind. Ik was niet moe, de benen voelde prima maar ik vond het nu wel lang genoeg haha.
Toen ik bij de bebouwing kwam nog voldoende energie om wat mee te swingen op de muziek, en vooral de laatste meters met al de mensen langs de kant. Een wave die je begeleidt richting de finish. Het finishen en eigenlijk nog geen eens helemaal stuk zijn. In een tijd van 3.28.49 tweede van de dames senioren recreanten. Ik heb mezelf hier behoorlijk mee verbaasd. De eerste en de laatste twee kilometers wat sneller gelopen. De 38km ertussen in eigenlijk heel stabiel en vlak(enkel op het strand net iets rustiger.
De volgende dag alleen lichte spierpijn in de bovenbenen. Ik kon gewoon normaal de trap af lopen. Als elke marathon zo gaat dan tekenen ik ervoor!
De foto is gemaakt na 40 kilometer.
Nu heb ik een maandje om me weer voor te breiden om de halve marathon in Nijeveen. Mijn thuis basis tegenwoordig dus ik wil daar graag goed lopen. Maar ja binnen een maand na de marathon alweer een halve lopen ...... Of het lukt weten we over twee weken.
Abonneren op:
Reacties (Atom)