Stoppen..... (terugblik 2014)

Afgelopen week niet veel bijzonders gedaan met hardlopen. Wel wat relaxte trainingen gedaan. De diepe liespijn komt na 7km. opzetten dus nog even geduld met echt weer trainen. Daarom een paar keer de racefiets gepakt en vandaag gemountainbiked in Havelte. Het was grotendeels bevroren met ook een aantal grote plassen met wat ijs wat het wel wat spannender maakte. Gelukkig heelhuids terug en nergens last van. 


En dan de terugblik op 2014:

Het jaar 2014 was eigenlijk een heel goed jaar. Met de studie was het aanpoten en hard werken. Ik ben van werk gewisseld(in juni) en verhuisd naar de andere kant van de provincie in oktober. Een nieuwe omgeving, een nieuwe plek, geen vrienden en familie in de buurt dat was wel even wennen.

En met hardlopen? In januari begonnen in de Wilp met de nieuwjaarsloop. Ik was nog herstellende van een 'blessure' maar dat zou een mooi begin zijn van loopjaar 2014. De rest van het jaar maar een paar kleine blessures en verder vooral mooie resultaten!

Nieuwjaars loop de Wilp, 10km. -->  PR 46.45, 2^e prijs

Leekster Lente Loop,  ½ marathon --> PR  1.39.43,  1^e prijs

Assen, 10 km. --> PR 44.11 , 1^e prijs

7 van 7huizen, 7 km. --> PR 30.37,  4^e plek

Strongmanrun Hellendoorn, 21,1km met 33 hindernissen --> 10^e plaats van 1300 dames

Run van Tolbert, 21km. --> PR 1.34.51, 1^e prijs

Boscross Marathon Diever --> debuut 3.56.43, 1^e prijs

Ze zeggen wel eens dat je op het hoogte punt moet stoppen……… dus ik heb besloten dat dit nog niet mijn hoogte punt is ;) .

Op naar 2015!

The week after.....

En toen was het zondag morgen. De trap af gaat eigenlijk best goed met wat steun van de trapleuning. Dus dat valt eigenlijk mee omdat ik gehoord had dat de trap het lastigste is de dag na de marathon. Een veel grotere uitdaging blijkt het om mijn rechterbeen op te tillen. Er zit een dusdanig pijn in de lies dat dit niet lukt. Maar gelukkig kan lopen met een gestrekt been prima en als ik het rechterbeen op een krukje wil hebben dan doet mijn rechterarm dat. Niet handig maar het gaat prima. Wel wordt het ineens duidelijk waar beugels in toiletten en sta-op stoelen voor zijn. Allebei niet aanwezig waardoor vooral opstaan een uitdaging is. 
Een stukje fietsen naar Meppel in de middag gaat prima. Maar ik moet toegeven ik heb meer spierpijn dan ik voor de marathon verwacht had maar minder dan dat ik na het passeren van de Finish verwacht had. 

Op maandag kan ik gelukkig mijn rechterbeen ook weer optillen. Opstaan is nog steeds erg lastig en omdat de spieren erg verzuurd zijn merk ik dat net als op zondag de coördinatie erg slecht is waardoor ik het stuur mis in mijn benen. Zo nu en dan vergeet ik spieren aan te spannen en zak ik door een heup of knie. Wat normaal zo automatisch gaat moet ik ineens bij nadenken. Voor mijn werk is dit best waardevolle informatie. Want ik zie regelmatig mensen met niet meewerkende ledematen en nu ervaar ik hoe dat is, best vermoeiend. 
Vandaag twee keer naar Meppel op de fiets. Een keer in de ochtend en in de avond, lekker rustig en het gaat prima.

Vanaf twee kanten is me dringend geadviseerd om rustig aan te doen. Dat het niet alleen een marathon lopen is, maar de weken erna belangrijk zijn om zonder blessures weer verder te kunnen. Vasthoudend daaraan op dinsdag weer een rondje gefietst op de gewone fiets. Per uur lijken de spieren te herstellen.

Op woensdag moet er weer gewerkt worden en daardoor moet ik vaker van een stoel opstaan, gaan zitten en rond wandelen. Dat is te merken want het herstel lijkt stil te staan. Mmm nog maar een dagje rustig aan. 

Op vrijdag voor het eerst 20 minuutjes gedribbeld. Maar het is nog geen 100%, de diepe liespijn is wel weg in het rechterbeen. Maar de verzuring die de laatste 15 kilometer in de bovenbeen/ heup spieren gezeten heeft speelt nog parten. Geduld............... 

Zaterdag hard wind, hele harde wind. Maar vandaag wil ik mijn racefiets weer eens uit gaan laten. Dus eerst tegen de wind in naar Giethoorn. Daarna met een bochtje terug. Een lage gemiddelde snelheid want het aantal minuten tegen de wind in is een keer zo lang als met de wind mee. De benen voelen oké. Nog niet weer opgeladen maar geen pijn meer. Joepie.

Zondag maar weer eens een echt rondje hardlopen. Nou ja interval training zonder interval tempo. Ach lekker tussen de landerijen door de beentjes strekken. Ik mag niet klagen. De pijntjes vallen mee. Dit nog een week zo rustig vol houden en als die geweest is kunnen we weer eens vooruit gaan kijken!

De eerste marathon,,,,, pittig en zwaar!

En toen was het zover. Met enige spanning naar Diever  voor de eerste marathon. In de hoop dat het parcours door de vele regen niet te zwaar is geworden.

In het begin is het lastig om in het ritme te komen. Ik loop rustiger dan normaal en beland daarom in een drukte met lopers. Ook in het bos kan ik niet echt lekker lopen. Ik zie dat het tempo zakt doordat ik me moet inhouden. Ik wil eigenlijk mijn eigen tempo lopen. Rond de 11km/u, door de single tracks is het lastig om mensen te passeren en moet ik geduld hebben. Na een kilometer of 6 gaat het beter. Er komt meer ruimte en ik kan mijn eigen tempo vinden.

Het parcours valt niet mee. Waar ik al bang voor was is waar. De ondergrond is op een aantal plekken drassig met grote plassen, het grootste gedeelte is onverhard(95%), er zitten een paar mooie klimmetjes in, veel bochtjes, bladeren, boomstronken, zandpaden en single tracks. Maar bovenal is het prachtige natuur en heerlijk om zo door het bos te rennen.

De eerste helft van de marathon gaat eigenlijk best goed. Ik loop nagenoeg alleen en dat is prima. Het is alleen wel goed opletten om te zorgen dat je de route blijft volgen. Het valt wel tegen hoe vermoeid het voelt maar ik mag niet ontevreden zijn. Het gemiddelde is 11,2km/u. Er is wat pijn in beide voeten aan de zijkant maar dat zal wel wegtrekken, niks ernstigs.

Dan halverwege de derde ronde komt er behoorlijke verzuring bij in de heupen, zijkant bovenbenen. Het is alsof ze van beton zijn. Eigenlijk doet het gewoon pijn. Vermoedelijk komt dit door de ondergrond. Je springt soms van links naar rechts, loopt over schuine ondergrond en de enkels zijn al een paar keer iets verzwikt op boomwortels. Het begint echt pittig te worden. Ik had dit ook wel verwacht maar niet na  27km. Normaal is 27km. geen probleem. Misschien toch de spanning, maar ik denk meer dat het komt door het parcours. In de voorbereiding te weinig meters gemaakt op wat drassige wisselende ondergrond met klimmetjes. Even speelt het door het hoofd om na de 3^e ronde te stoppen. Maar dat is mijn eer te na. Ik weet dat als ik dat doe dat ik dan later denk ‘ach waarom heb je niet nog even een uurtje doorgezet’.

Ik ga de laatste ronde in en hoor dat ik als eerste dame loop. Dat is mooi meegenomen maar uitlopen is nu hetgeen wat ik belangrijk vind. Als ik een kilometertje in het bos ben hoor ik iemand hard hijgend van achteren aan komen rennen. Hij verteld dat hij hard moet lopen om bij me te komen en dat hij verder niet aan de wedstrijd mee doet.  Ik vraag waarom hij dan bij me wil komen. Het blijkt dat hij het parcours wil verkennen voor volgend jaar en het wel makkelijk vindt om dan achter iemand te lopen die het ondertussen 'kent'. De man moppert dat het wel zwaar is met de klimmetjes, de natte gedeeltes en de boomwortels. Ik probeer gefocust te blijven. Ik heb het zwaar en geen energie om te kletsen. Zijn gehijg in mijn nek stoort me en haalt mij uit mijn ritme. Dit wil ik eigenlijk niet, maar aan de andere kant is het ergens ook een veilig gevoel dat ik niet alleen ben nu ik toch wel moe word. Gelukkig krijgen we na een dikke kilometer een voorganger in het vizier en gaat hij daar naar toe. Tot we bij een drinkpost komen en hij daar staat te kletsen om vervolgens weer bij me aan te sluiten. Ik wil er iets van zeggen maar heb geen zin in een discussie. Hij gaat gelukkig even ergens staan(sanitaire stop) en ik hoop maar dat hij weg blijft. Jammer genoeg haakt hij weer aan. Ik ben moe, de heupen blijven pijnlijk en er komen nog wat klimmetjes. In het korte vraag ik of hij ergens ander wil gaan lopen omdat hij mijn ritme verstoord. Dit kost zoveel energie dat ik het idee heb dat ik instort. Hier schrik ik van en ik probeer gauw verder te lopen en besluit niet meer te stoppen tot ik over de finish ben. Dan zie ik daar wel weer of ik echt zo moe ben of het gewoon even zwaar had. De man respecteert mijn verzoek en houd afstand. Ik haal nog een voorligger in en de laatste klim zit erop. Nog ongeveer 2 kilometer. Nu rustig uitlopen, geen gekke dingen, niet gaan versnellen gewoon rustig doorgaan.

De Finish komt in zicht en ik kom, zoals geplant, binnen de 4 uur binnen. Ik krijg direct een bosje bloemen omdat ik eerste dame ben op de marathon! Super ik ben er! Eigenlijk gaat het best oké, een voldaan gevoel overheerst.

Nu de spierpijn afwachten. De rechter lies is direct al gevoelig en de bovenbenen verzuurd. Morgen maar kijken of uitfietsen lukt en anders gewoon even rustig aan. 

Gezonde spanning ...

Afgelopen zondag met de loopgroep in Roden meegetraind. Dit ging prima, snelheid is nog voldoende aanwezig. Daarnaast nog wat tips en adviezen gekregen van POV. Dan moet het wel goed gaan komen. 

Dinsdag met de loopgroep meegetraind van AV de Sprinter in Meppel. De planning was lekker op gevoel en niet te hard. Maar ik sloot direct aan bij de voorste groep toen we 3 x een 1000meter net langzamer dan het 10km. tempo moesten lopen. Prima te doen maar het ging niet vanzelf(wat eigenlijk wel de planning was). 

De dagen erna alleen maar gewerkt en geen tijd meer om nog iets te doen wat wel goed uit kwam om te 'rusten'. Er zijn niet echt grote pijntjes. Hoogstens een knie of heup die soms ineens licht gevoelig is of een kuit die wat vol lijkt. Maar na drie dagen rust zal dat allemaal wel meevallen.
Vanavond nog een paar korte stukjes gedribbeld en de benen wat losgemaakt. Het stelde niks voor maar de benen voelden wat stram van de werkdag en het weinige sporten. 

Er is nu een lichte spanning. Veel mensen vinden een marathon toch wel heeeeeeeeeel erg lang en snappen niet dat iemand dat gaat doen. Daarnaast zijn er delen in het parcours onverhard en heeft het de afgelopen twee dagen heel veel geregend dus zal het parcours niet droog zijn, wat het zwaarder maakt.  
Aan de andere kant gingen de lange duurlopen opzich zonder echt grote problemen en heb ik vertrouwen dat het daarom best goed moet komen. 

insteek: eerst 25 km. liefst op gevoel 11km/u. daarna dit vast houden als het goed voelt. Als het te zwaar is kijken wat kan. Als het te licht is misschien stapje erbij.........

We zullen zien. Over 18 uur is hopelijk de finish in zicht en de eerste marathon een feit  ........