En toen was het zover. Met enige spanning naar Diever voor de eerste marathon. In de hoop dat het
parcours door de vele regen niet te zwaar is geworden.
In het begin is het lastig om in
het ritme te komen. Ik loop rustiger dan normaal en beland daarom in een drukte
met lopers. Ook in het bos kan ik niet echt lekker lopen. Ik zie dat het tempo
zakt doordat ik me moet inhouden. Ik wil eigenlijk mijn eigen tempo lopen. Rond
de 11km/u, door de single tracks is het lastig om mensen te passeren en moet ik
geduld hebben. Na een kilometer of 6 gaat het beter. Er komt meer ruimte en ik
kan mijn eigen tempo vinden.
Het parcours valt niet mee. Waar ik
al bang voor was is waar. De ondergrond is op een aantal plekken drassig met
grote plassen, het grootste gedeelte is onverhard(95%), er zitten een paar
mooie klimmetjes in, veel bochtjes, bladeren, boomstronken, zandpaden en single
tracks. Maar bovenal is het prachtige natuur en heerlijk om zo door het bos te
rennen.
De eerste helft van de marathon
gaat eigenlijk best goed. Ik loop nagenoeg alleen en dat is prima. Het is
alleen wel goed opletten om te zorgen dat je de route blijft volgen. Het valt wel
tegen hoe vermoeid het voelt maar ik mag niet ontevreden zijn. Het gemiddelde
is 11,2km/u. Er is wat pijn in beide voeten aan de zijkant maar dat zal wel
wegtrekken, niks ernstigs.
Dan halverwege de derde ronde komt
er behoorlijke verzuring bij in de heupen, zijkant bovenbenen. Het is alsof ze
van beton zijn. Eigenlijk doet het gewoon pijn. Vermoedelijk komt dit door de
ondergrond. Je springt soms van links naar rechts, loopt over schuine ondergrond
en de enkels zijn al een paar keer iets verzwikt op boomwortels. Het begint
echt pittig te worden. Ik had dit ook wel verwacht maar niet na 27km. Normaal is 27km. geen probleem.
Misschien toch de spanning, maar ik denk meer dat het komt door het parcours. In
de voorbereiding te weinig meters gemaakt op wat drassige wisselende ondergrond
met klimmetjes. Even speelt het door het hoofd om na de 3e ronde te
stoppen. Maar dat is mijn eer te na. Ik weet dat als ik dat doe dat ik dan
later denk ‘ach waarom heb je niet nog even een uurtje doorgezet’.
Ik ga de laatste ronde in en hoor
dat ik als eerste dame loop. Dat is mooi meegenomen maar uitlopen is nu hetgeen
wat ik belangrijk vind. Als ik een kilometertje in het bos ben hoor ik iemand
hard hijgend van achteren aan komen rennen. Hij verteld dat hij hard moet lopen
om bij me te komen en dat hij verder niet aan de wedstrijd mee doet. Ik vraag waarom hij dan bij me wil komen. Het
blijkt dat hij het parcours wil verkennen voor volgend jaar en het wel
makkelijk vindt om dan achter iemand te lopen die het ondertussen 'kent'. De man moppert dat het wel zwaar is met de klimmetjes, de natte gedeeltes en de boomwortels. Ik probeer gefocust te blijven. Ik heb het
zwaar en geen energie om te kletsen. Zijn gehijg in mijn nek stoort me en haalt
mij uit mijn ritme. Dit wil ik eigenlijk niet, maar aan de andere kant is het
ergens ook een veilig gevoel dat ik niet alleen ben nu ik toch wel moe word.
Gelukkig krijgen we na een dikke kilometer een voorganger in het vizier en gaat
hij daar naar toe. Tot we bij een drinkpost komen en hij daar staat te kletsen
om vervolgens weer bij me aan te sluiten. Ik wil er iets van zeggen maar heb
geen zin in een discussie. Hij gaat gelukkig even ergens staan(sanitaire stop) en ik hoop maar dat hij weg blijft. Jammer genoeg haakt hij weer aan.
Ik ben moe, de heupen blijven pijnlijk en er komen nog wat klimmetjes. In het
korte vraag ik of hij ergens ander wil gaan lopen omdat hij mijn ritme
verstoord. Dit kost zoveel energie dat ik het idee heb dat ik instort. Hier
schrik ik van en ik probeer gauw verder te lopen en besluit niet meer te
stoppen tot ik over de finish ben. Dan zie ik daar wel weer of ik echt zo moe
ben of het gewoon even zwaar had. De man respecteert mijn verzoek en houd
afstand. Ik haal nog een voorligger in en de laatste klim zit erop. Nog ongeveer 2 kilometer. Nu rustig uitlopen,
geen gekke dingen, niet gaan versnellen gewoon rustig doorgaan.
De Finish komt in zicht en ik kom,
zoals geplant, binnen de 4 uur binnen. Ik krijg direct een bosje bloemen omdat
ik eerste dame ben op de marathon! Super ik ben er! Eigenlijk gaat het best oké,
een voldaan gevoel overheerst.
Nu de spierpijn afwachten. De rechter
lies is direct al gevoelig en de bovenbenen verzuurd. Morgen maar kijken of
uitfietsen lukt en anders gewoon even rustig aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten