En toen was het zondag morgen. De trap af gaat eigenlijk best goed met wat steun van de trapleuning. Dus dat valt eigenlijk mee omdat ik gehoord had dat de trap het lastigste is de dag na de marathon. Een veel grotere uitdaging blijkt het om mijn rechterbeen op te tillen. Er zit een dusdanig pijn in de lies dat dit niet lukt. Maar gelukkig kan lopen met een gestrekt been prima en als ik het rechterbeen op een krukje wil hebben dan doet mijn rechterarm dat. Niet handig maar het gaat prima. Wel wordt het ineens duidelijk waar beugels in toiletten en sta-op stoelen voor zijn. Allebei niet aanwezig waardoor vooral opstaan een uitdaging is.
Een stukje fietsen naar Meppel in de middag gaat prima. Maar ik moet toegeven ik heb meer spierpijn dan ik voor de marathon verwacht had maar minder dan dat ik na het passeren van de Finish verwacht had.
Op maandag kan ik gelukkig mijn rechterbeen ook weer optillen. Opstaan is nog steeds erg lastig en omdat de spieren erg verzuurd zijn merk ik dat net als op zondag de coördinatie erg slecht is waardoor ik het stuur mis in mijn benen. Zo nu en dan vergeet ik spieren aan te spannen en zak ik door een heup of knie. Wat normaal zo automatisch gaat moet ik ineens bij nadenken. Voor mijn werk is dit best waardevolle informatie. Want ik zie regelmatig mensen met niet meewerkende ledematen en nu ervaar ik hoe dat is, best vermoeiend.
Vandaag twee keer naar Meppel op de fiets. Een keer in de ochtend en in de avond, lekker rustig en het gaat prima.
Vanaf twee kanten is me dringend geadviseerd om rustig aan te doen. Dat het niet alleen een marathon lopen is, maar de weken erna belangrijk zijn om zonder blessures weer verder te kunnen. Vasthoudend daaraan op dinsdag weer een rondje gefietst op de gewone fiets. Per uur lijken de spieren te herstellen.
Op woensdag moet er weer gewerkt worden en daardoor moet ik vaker van een stoel opstaan, gaan zitten en rond wandelen. Dat is te merken want het herstel lijkt stil te staan. Mmm nog maar een dagje rustig aan.
Op vrijdag voor het eerst 20 minuutjes gedribbeld. Maar het is nog geen 100%, de diepe liespijn is wel weg in het rechterbeen. Maar de verzuring die de laatste 15 kilometer in de bovenbeen/ heup spieren gezeten heeft speelt nog parten. Geduld...............
Zaterdag hard wind, hele harde wind. Maar vandaag wil ik mijn racefiets weer eens uit gaan laten. Dus eerst tegen de wind in naar Giethoorn. Daarna met een bochtje terug. Een lage gemiddelde snelheid want het aantal minuten tegen de wind in is een keer zo lang als met de wind mee. De benen voelen oké. Nog niet weer opgeladen maar geen pijn meer. Joepie.
Zondag maar weer eens een echt rondje hardlopen. Nou ja interval training zonder interval tempo. Ach lekker tussen de landerijen door de beentjes strekken. Ik mag niet klagen. De pijntjes vallen mee. Dit nog een week zo rustig vol houden en als die geweest is kunnen we weer eens vooruit gaan kijken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten