Strongmanrun 2016

04-09-2016, Nijverdal Strongmanrun:

Nadat ik op 03-09-'16 een dagje als therapeut geholpen heb mag ik vandaag zelf aan de slag. Er is een gezonde spanning. Hier heb ik naar toegewerkt, dit moet mijn wedstrijd worden. En als het niet zo vlot verloopt als ik wil moet ik maar gewoon genieten van de natuur, het publiek en de obstakels.

In het startvak ziet het er goed uit. Ik sta aardig voorin tussen voornamelijk andere competitors(wedstrijdlopers). Het aftellen begint en dan gaan we van start! Binnen een kilometer voel ik benauwdheid opkomen. Ik ben mijn medicatie tegen inspanningsastma vergeten dus moet rustig beginnen om het lijf rustiger te laten wennen aan de inspanning. Na 500 meter begin ik een 'praatje' met een andere loper. Het publiek vind dit wel grappig dat er zo vroeg in de loop al socialiserende praatjes gemaakt worden. De meneer is boer en zijn kracht is volhouden en de hindernissen. Voorgaande jaren is hij een aantal minuten voor mij gefinisht. Ik maak direct duidelijk dat hij niet moet wachten, ieder zijn ding, als we toevallig bij elkaar lopen is dat prima. En zo zal dat ook gaan. Hij blijft in mijn zicht en loopt soms wat verder voor me en soms vlak voor me. 

De eerste hindernissen zijn goed te doen; door het mais, over strobalen, heuveltjes. Na een paar kilometer worden de heuveltjes overigens wel vermoeiend. Dat steeds een beetje stijgen, dalen en weer stijgen. Gelukkig wel voornamelijk onverharde paden. Ik weet dat er straks een hoge 'muur of schutting' komt en heb wat ‘angst’ of deze voor mij te doen is. Nog nooit heb ik alleen een hoge muur overwonnen, dus ik zal blij zijn als die geweest is. 

Om me heen vooral mannen. Ik ben als tweede vrouw vertrokken en hoor van omstanders dat ik nog steeds tweede lig. De schutting variërend van 90cm tot 120cm lukken prima, eerst springend maar daarna toch maar even handje erbij omdat ze wat hoger zijn.

En daar is hij dan, de muur. Ik zie een aantal mannen voor me met enige moeite er overheen komen. Ik neem 

mezelf voor dat direct de eerste keer raak moet zijn omdat het anders te veel kracht kost. Ik ren erop af en hij is toch hoger dan verwacht. Ik spring en kan de rand grijpen, maar daar hang je dan. Van youtube filmpjes weet ik dat ik nu moet lopen met de bennen. Alles eruit om erover te komen, kom op!, hangen, wurmen, duwen en jaaaaa, gelukt! Het is gelukt! 

Nu heelhuids door en uitlopen. 

Er komen nog meer lastig. Zoals direct de volgende. Een net waar je onder door moet. Ik besluit het hangend te doen, scheelt weer voeten omhoog brengen. Ook dat gaat goed en ik kan verder. De man die ik in begin tegen kwam hield nog even een oogje in het zeil of ik nog volgde. Toch wel grappig zo iemand waarbij je nagenoeg de hele run in de buurt loopt terwijl je toch op de eigen tempo loopt.

Daarna een nieuwe hindernis. Tussen schijven heen en weer ‘hiphoppen’. Gelukkig had ik het introductie filmpje gezien en ook dat gaat aardig goed.

De Cliffhanger is nog wel even een dingetje. Dat ziet er toch wel uitdagend uit. Je staat op een plateau en moet naar de overkant springen en een buis vast grijpen en dan omhoog klauteren. Ik wacht even om het af te kijken en besluit dan toch maar gewoon te springen.  Dat gaat prima en zo wordt ook dit obstakel goed overwonnen.

Na een modderbadje komen de heuvels. Aangezien ik weet dat dit niet mijn ding is, net zoals voor veel anderen, besluit ik rustig aan te doen. Door alle voorgaande heuvels zijn mijn benen aardig verzuurd. Misschien toch te weinig getraind op heuvelachtig terrein? Ik hoop maar dat deze keuze me niet veel vertraagd. Maar ik denk dat als ik hier vol de verzuring in ga dat me 

verderop in de run meer vertraagd dan nu rustiger aan zodat ik straks weer lekker verder kan.

Dan is het zwembad in zicht met de bekende monkey bars. Iets wat ik wel kan maar de verzuring begint te komen en het zijn wel wat meer dan zes of acht bars die genomen moeten worden. Maar het lukt, eind bereikt. Dan richting hoofdstraat. Je merkt aan alles dat het eind over een aantal kilometers komt. Vermoedelijk nog wel 5km, maar toch. Bij de schuim hindernis is het schuim heel hoog. Daar verdwijnen we compleet in. Daar is ook geen lucht.

De brug die een eind verder volgt is toch best hoog. Maar treuzelen heeft geen zin, gewoon dat water in springen.

En dan ineens zie ik in de verte de eerste dame lopen! Ze is nog een eind weg, we zijn op 18 kilometer. Tja schijnbaar loop ik nu iets harder, maar ja ik kan er niet even heen sprinten. Ook mijn energie voorraad is beperkt en belemmerd dat. Ik moet onder een touw hangend naar de overkant van het water. Door de verzuring in de kuiten en mijn niet al te beste techniek is dit nog een behoorlijk uitdaging. 

Ik ben blij als ik de overkant bereikt heb en kan kijken of ik nog dichterbij de dame kan komen. Er volgen hele modderig bulten en daarna de Vietcong tunnels. Die zijn krap en aarde donker. Ik had niet verwacht dat het zo donker kon zijn! Dan slaat bijna het noodlot toe. Ik steun af met mijn rechter arm en voel de kop weer terug schieten in de kom van mijn rechter schouder. Ik ervaar een enorme pijn en ga direct hyper ventileren in die donkere tunnels. Ik probeer eruit te komen en schreeuw van de pijn.
Als ik eruit ben probeer ik te bedenken wat ik ga doen. Hier stoppen wegens de hyper ventilatie en de pijn. Of raap ik mezelf bij elkaar en probeer de run uit te lopen en zie wel waar ik finish. Nog twee kilometer misschien en waarschijnlijk hoef ik de arm niet meer te gebruiken. Na 50-100 meter wandelen besluit ik door te gaan, de ademhaling is weer op orde. Er volgen smalle paadjes en de dame die ondertussen weer verder van me vandaan gelopen is nader ik langzaam. Bij de brug gaan we tegelijk het net op. Ik ben iets eerder boven en probeer niet om te kijken of ik misschien twee meter voorsprong heb. Door de adrenaline is de pijn in de schouder te onderdrukken. We moeten het water in over bovenstammen, dus afsteunen. Het is pijnlijk niet fijn. Maar ik hou me voor dat dat tijdelijk is. Nu doorgaan. 

Wie weet kan het gewoon. Wie weet ben ik straks de eerste dame op de laatste hindernis…. Ik ga het water uit, ren verder, om een voetbalveld en zie bij het omgaan van de bocht dat ik wel iets voorsprong heb, maar wie weet gaat ze nog sprinten. Gauw naar de laatste hindernis.
Geen fijne en hij duurt redelijk lang. Maar ik word al aangekondigd, en de andere dame nog niet. Gaat het dan gebeuren, kan het dan echt? Ga ik de strongmanrun 2016 Nijverdal winnen?

Ja het kan, nog geen honderdmeter meer naar de finish en binnen!!!

Pff het lijntje tussen stoppen en winnen was dun, heel dun, maar dik genoeg om te winnen!

En de meneer die ik zeker 15 kilometer in de buurt had van het begin praatje? Die finishte 5 minuten na me.