...je leert het met 'vallen en opstaan'.
woensdag 15 januari met de loopgroep naar de baan in Groningen gegaan. Ik had weinig zin omdat het buiten waait, koud en nat is. Maar toch in de auto met de groep naar de baan.
Daar aangekomen eerst een warming-up gedaan. Daarna was de training 6 x 100m. snel, gevolgd door 3 x 1km op drempel tempo, 6 x 100m. snel en als toetje 3 x 800m. op drempel tempo.
De 100metertjes die gingen prima. Het liep lekker weg op de baan. Al kwam door het 'snelle' hardlopen niet alleen vocht van boven maar het spatte ook erg op van de baan.
Daarna de eerst kilometer. Die liep niet lekker. Ik had geen horloge dus liep gewoon mee. De tweede kilometer geprobeerd soepel te lopen maar er was iets met de ademhaling. En zodra je er dan op gaat letten kom je er achter dat het echt anders is. De 3e kilometer na 2 minuten gestopt, geen lucht meer, duizelig en misselijk. Het was alsof ik door een zwaar filter moest ademhalen. Dus gewacht tot de rest klaar was en op advies wel de 100meters weer meegedaan. Dat ging wel. Ik voelde wel dat de ademhaling niet helemaal goed was maar dat is voor die korte afstand minder van belang.
Ik had me voorgenomen om bij de 800meter achteraan mee te lopen. Maar ook dit was niet te doen. De luchtwegen sloegen dicht en ik moest acuut stoppen om me te concentreren zuurstof in de longen te krijgen. Omdat ook dribbelen te veel inspanning was rustig verder gewandeld. Eén van de andere hardloopsters kwam me gezelschap houden wat toch wel steun gaf. Haar conclusie ' It's just one of those days...'
Na een paar minuten zitten(en koud worden) zouden we nog één rondje uit lopen. Jammer genoeg na 150meter gestopt. De trigger was te groot. Zodra ik sneller ging als wandelen had ik direct amper lucht.
Ik ben vandaag dus eigenlijk gevallen. Als je bij het paardrijden valt kan je dan twee dingen doen; of je staat op en hangt de rijkleding aan de wilgen of je klopt het zand van de broek en stapt wederom op het paard om deze ervaring mee te nemen naar de toekomst....
....In mijn geval was optie twee vandaag niet mogelijk. Ik was nat en koud en kon niet direct opstaan om de training te hervatten. Maar na een nachtje slapen en een werkdag heb ik toch de, nog natte, schoenen weer aangetrokken en de training herhaald.
Trainingstechnisch niet de beste keus. Maar ik wou het voor mijn gevoel toch goed 'afsluiten'. En in de tussentijd heb ik bedacht dat het vermoedelijk een soort inspanningsastma is. Dus vandaag een goede lange warming-up(normaal loop ik altijd al drie kilometer extra voordat de training begint, gisteren niet omdat we met de auto gingen).
Wederom regende het, vandaar dat die natte schoenen weinig uitmaakte. Want de droge schoenen waren ook binnen 5 minuten nat geweest. Eerst een dikke 20 minuten en bijna vier kilometer ingelopen met wat korte loopscholings oefeningetjes. Daarna precies de training herhaald zoals op het programma. Maar dit keer geluisterd naar het lichaam en onder de drempel gebleven.
De ademhaling? Natuurlijk gaan we die bij deze training merken. Maar vandaag kon ik gewoon de zuurstof naar binnen krijgen als normaal en hoefde ik niet door een zwaar filter te ademen.
Conclusie een tevreden loper die de training volbracht heeft!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten