30-01-2016, Hunebedloop Havelte
Het was nat, errug nat. Vooral in de week voor de loop was het ook nat. Daarom werd de loop meer omgedoopt in de Hunebed 'waterballet' loop. Het warm lopen lieten de meeste hardlopers tot het staren vanuit de deuropening van de kleedkamer naar buiten. Ik had gelukkig een poncho mee dus toch maar even de benen wat 'opgewarmd'.
Dan na de start direct in de drukte je plekje bepalen. Als je zelf toevallig om de plassen op de zandpaden heen kan, dan gaat de buurman er wel doorheen en ben je alsnog nat. Conclusie gewoon gaan!
Na twee kilometer kom ik twee mountainbikers tegen die vermelden dat ze me gevonden hebben en dat er één bij me moet blijven. 'Eh oke, waarom bij mij, hoe weten jullie dat? Waarom? Is er iets? Of is dit de voor-fietser en loop ik als eerste dame?' Een hoop vragen waarvan ik het antwoord maar in het midden laat.
De mountanbiker maakt overigens met al die modder en zand wel erg veel knarsend lawaai maar dat moet ik maar voor lief nemen. Voor me zie ik in een bocht vervolgens een clubgenoot hard onderuit glijden in de modder. Dus in de bochten even rustig aan doen. De posities lijken nu aardig bepaald en zo nu en dan komt er nog iemand wat dichterbij. Dan haal ik mijn voorganger, na 8 kilometer, langzaam in. Maar als ik naast hem ben gaat hij ineens enorm versnellen en is er weer een gat van 30 meter. Waarna hij weer terug zakt en me er langs laat. Schijnbaar toch misschien wat moeite om door een vrouw ingehaald te worden?
We komen op een lager gelegen stuk en er is een grote plas voor me. Ik moet zeker een stuk omlopen om er omheen te komen, dus vol door het water! Dat is ook het vervelende tijdens deze loop; elke keer als net de schoenen wat droger en minder zwaar lijken te worden moet je weer door een ijskoude plas en zijn de voeten direct een stuk zwaarder en koud.
Dan ineens opschudding. Ik volg mijn voorgangers maar de fietser zegt dat ik verkeerd ga. Vertwijveld sta ik stil en word ingehaald door andere lopers die direct naar hem luisteren. Tja hij is er om mij de weg te wijzen dus hup gauw weer de juiste richting op. Tja wat een kapot lint al niet kan doen...
De laatste kilometers gaan prima en aan het eind nog klein tempootje erbij. De 15,2km afgelegd in 1.03.22 wat voldoende is voor een eerste plaats(7 minuten voorsprong).
ps. Het bleek dat de organisatie idd de mountainbikers al getipt had wie er waarschijnlijk vooraan zou lopen bij de dames en de heren.
06-02-2016, Bergschenhoek, Petzel Night trail ('15' km.)
Met een aantal Sprinter leden afgereisd naar Bergschenhoek voor een night trail. Het is de eerste keer en ik ben benieuwd. Als Meppel 'groepje' vertrekken we tegelijk. Echter de voorste twee heren knallen letterlijk weg! De dame en heer achter me haken binnen de eerste kilometer al af. Ik vind dat ik moet proberen te volgen. Want één van de heren zou ik, met de huidige vorm, toch bij moeten kunnen houden? Maar het is aanpoten. We halen veel mensen in, er wordt gestart om de dertig seconden en daardoor blijf je heel lang lopen met langzamere lopers voor je. Het is drassig en er komen heuveltjes.
Degene waarvan ik vermoed dat ik die bij moet kunnen houden haakt af. Ik ga verder met de ander. Dan volgt een behoorlijk klim, afdaling, weer omhoog en naar beneden. Pff best vermoeiend. Net als ik denk 'tempootje rustiger' denkt mijn partner dat ook. Kijk dat is nu handig!
Tijdens het inhalen raak ik hem even kort kwijt maar na twee minuten ben ik weer in zijn kielzog. We slingeren tussen boompjes door en doordat het donker is lijkt het wel een computerspelletje om de boompjes te ontwijken. Ergens probeer ik ook te genieten van deze ervaring; hardlopen in het donker met alle lichtjes in de verte van Rotterdam. Maar veel om me heen kijken lukt niet want de paadjes zijn soms nat, smal hobbelig en oneffen. Na tien kilometer lijkt het rustiger op de route te worden. Zo rustig dat we ineens op water uitkomen en niet meer weten waar we heen moeten omdat we geen andere lopers meer zien. Dus hup stukje terug omhoog waar ik wel een bordje had gezien maar niet goed gekeken. Waarna we de route gauw vervolgen.
De klimmen worden hoger. Op een gegeven moment zelfs zo steil en hoog dat ik niet meer kan blijven hardlopen. Mijn medeloper moet twee meter later ook toegeven en we wandelen omhoog. Boven aangekomen horen we ineens dat ik als voorste dame loop. Dat zegt natuurlijk niks door de wisselende starttijden maar ach is toch ergens ook wel weer leuk.
We lopen verder en zien op nabij gelegen paden ook slierten met lopers met hoofdlampjes op. Best een leuk gezicht. Ik weet alleen niet of dat lopers zijn die ergens voor of achter ons lopen. En dan ineens 'Hé H en Corien!'. Dat is C die dus een stukje achter ons loopt. Naar later blijkt een stuk achter ons loopt.
We gaan verder en ik ben er na 15 kilometer wel een beetje klaar mee. Elke keer zie ik de klimtoren die in de buurt van de finish staat, maar ja ons pad loopt er niet heen. Pfff, gewoon rustig doorgaan.
Dan na 17km. als eerst dame over de finish met uiteindelijk de 2e tijd op een kleine minuut achter de nummer één! En de andere dame uit Meppel? Die volgt op zeven minuten afstand met de 3e tijd.
En nu? Nu even een maandje gewoon weer lekker trainen, beetje rustiger en niet hoeven pushen naar een loop. Ja ook dat is wel eens goed ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten