De blessure aan de linkerschouder is nog steeds aanwezig. De fysiotherapeut had besloten de arm een week in te tapen. Hierdoor kreeg ik een behoorlijke bewegingsbeperking en kan ik tijdens het hardlopen de arm niet gebruiken. Dit omdat de tape tot op de romp vast zit en daardoor de hele romp mee gaat roteren.
Op woensdag was de arm net getaped en nog gevoelig omdat ik moeite had om met de beperkingen om te gaan. Wel stond er een training van 2 series 5 x 750m. in een behoorlijk tempo op het programma. Gelukkig werd ik door een clubgenoot gestimuleerd en hebben we samen toch op een behoorlijk tempo de 7.5km. afgelegd, voor mij met maar één functionele arm. En dat loopt toch wat scheef en uit balans.
Op zondag bleek er wederom een vergelijkbare training op het schema te staan; 18 km waarvan 5 x 10 min op 12,5 á 13 km/u. Omdat het schema er niet rekening mee houd dat ik maar één arm kan gebruiken vond ik boven de 12 km/u snel genoeg. Echter was het vandaag zwaar lopen. Ik was moe. Had al een paar dagen minder geslapen. Ik heb namelijk veel jeuk van de tape, zowel overdag als 's nachts. Ik weet soms niet waar ik het zoeken moet, en dat kost dus energie. Maar toch bij de derde serie begon ik een beetje in te komen en het tempo ging eigenlijk uiteindelijk toch netjes elke keer rond de 12,5 km/u. Dat geeft dan toch een voldaan gevoel.
De rest van de week doe ik rustig aan. Door het hardlopen met één functionele arm(en de andere bij/tegen het lichaam) ga je toch verhouden en scheef lopen. Woensdag mag de tape eraf, dan 's avonds nog een training en dan op naar de halve marathon in Haren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten